Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2006 r., VII SA/Wa 1091/05, oddalił wniosek D. W., M. W., M. W. i J. W. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Bogusława Cieśli w sprawie z ich skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że z oświadczenia złożonego przez Sędziego WSA Bogusława Cieślę wynika, że nie istnieje między Sędzią i stronami postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywoływać wątpliwości co do bezstronności w sprawie, a także nie istnieją podstawy do ustawowego wyłączenia osoby Sędziego od rozpoznania sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1091/05 (art.18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a").
Wnioskujący nie wskazali przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi środków prawnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D., M., i M. W. wskazując na stronniczość Sędziego WSA Bogusława Cieśli przy orzekaniu w ich sprawach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art.18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.).
Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnienia zawartego w oświadczeniu złożonym przez Sędziego WSA w Warszawie Bogusława Cieślę, nie istnieje między Nim i stronami postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do Jego bezstronności w tej sprawie. Skarżący nie wykazali ani we wniosku, ani w zażaleniu, aby w sprawie zachodziły jakiekolwiek okoliczności podważające wiarygodność złożonego oświadczenia.
Sam fakt, iż strona podnosi zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wykonywaniu przez Sędziego swych obowiązków, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej w myśl art.19 P.p.s.a. wyłączenie Sędziego. Skarżący nie uprawdopodobnili, że zachodzą między nimi i innymi uczestnikami postępowania a Sędzią takie stosunki, które powodują wyłączenie od orzekania. Oceny tej nie może zmienić subiektywne przekonanie skarżących co do wadliwego, niewłaściwego sposobu orzekania Sędziego we wcześniejszych sprawach z udziałem skarżących. Zdaniem skarżących Sędzia Bogusława Cieśla przy orzekaniu w wymienionych przez nich sprawach, był stronniczy i niesprawiedliwy przy ich rozpoznawaniu. Nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawca kwestionuje zasadność rozstrzygnięć w innych sprawach z udziałem tego Sędziego, a już za absolutnie niedopuszczalne uznać należy oskarżanie Sędziego o stronniczość bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na poparcie tych zarzutów.
W okolicznościach niniejszej sprawy oraz wobec złożonego oświadczenia Sędziego WSA Bogusława Cieślę uznać należy, że nie zaszły podstawy do jego wyłączenia od orzekania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.