Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 946/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę R. Ś. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 562/17, wskazując, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, czym uniemożliwił nadanie sprawie dalszego biegu. Nie wskazał bowiem przesłanki wznowienia oraz jej nie uzasadnił.
Zażalenie od powyższego postanowienia złożył R. Ś.. W zażaleniu wskazał, że "mając na uwadze art. 273 § 2 Ppsa żądam wznowienia postępowania". W ocenie skarżącego jego sprawa nie była prowadzona rzetelnie przez Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie przez niewskazanie przesłanki wznowienia oraz brak jej uzasadnienia, skarga ta podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i dlatego jej wniesienie związane jest z ustawowo określonym stopieniem sformalizowania. Poza ogólnymi wymogami jakie powinno spełniać pismo w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (patrz: art. 276 w zw. z art. 45-47 p.p.s.a.) skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wymóg ten wynika z art. 279 p.p.s.a., na co trafnie wskazał Sąd I instancji.
W okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarga o wznowienie (pismo z dnia 31 sierpnia 2017 r.) nie zawiera wskazania podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia, a także stosownych wniosków procesowych. Dlatego Sąd I instancji wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi o wznowienie postępowania w zakresie o jakim mowa w art. 279 p.p.s.a., w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 24 października 2017 r., w którym powtórzył argumentację zawartą w skardze o wznowienie postępowania, wskazując dodatkowo na art. 271 i "art. 273 punkt 2" p.p.s.a. Artykuł 271 p.p.s.a. skarżący powiązał z brakiem informacji o umocowaniu prawnym składu Sądu, który odrzucił skargę; zaś art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – z możliwością uzyskania orzeczenia za pomocą przestępstwa, jakoby ktoś z pracowników Sądu miał w tym interes aby nie dopuścić sprawy na wokandę. Jednak skarżący nie uzasadnił z jakich względów oparł skargę o wznowienie na wskazanych wyżej artykułach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym miejscu należy skarżącemu wyjaśnić, że, w odniesieniu do wskazywanej argumentacji dotyczącej informacji o umocowaniu składu Sądu, art. 271 pkt 1 p.p.s.a. wymaga wskazania nie tyle braku informacji o umocowaniu składu Sądu, lecz podniesienia, że w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekł sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Skarżący takiej argumentacji nie zawarł ani w skardze o wznowienie postępowania, ani w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu do uzupełniania braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. Ponadto skarżący, powołując się na art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie wskazał aby w tym zakresie zapadł prawomocny wyrok skazujący, ewentualnie aby postępowanie karne nie mogło być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Twierdzenia skarżącego w tym zakresie należy uznać zatem za gołosłowne i wynikające z jego subiektywnego przekonania.
Z powyższego wywodu wynika, że pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie skarżący nie uzupełnił ich zgodnie z wezwaniem Sądu I instancji. Dlatego skarga o wznowienie postępowania podgalała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., co też niewadliwie orzekł Sąd I instancji.
W odniesieniu zaś do treści zażalenia, w którym skarżący wskazał na inny przepis niż dotychczas, tj. na art. 273 § 2 p.p.s.a., z uwagi na charakter nadzwyczajny wznowienia postępowania, nie jest dopuszczalne modyfikowanie skargi o wznowienie poprzez dodanie nowej podstawy lub zmianę podanej w tej skardze podstawy dopiero na etapie wniesienia zażalenia. Poza tym zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis ten dotyczy ujawnienia się okoliczności i dowodów, które istniały w dacie wydania orzeczenia zaskarżonego skargą o wznowienie. W niniejszej sprawie takich okoliczności i dowodów strona skarżąca nie przywołała. Nie stanowi ich bowiem sama w sobie okoliczność uzyskania niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego
Z tych względów, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.