Uzasadnienie
Zarządzeniem z 22 lipca 2015 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał R.K. (dalej jako "skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od zażalenia wniesionego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1896/14 o odrzuceniu zażalenia skarżącego. Jako podstawę wezwania Sąd I instancji wskazał § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. Wniósł o uchylenie i zmianę zarządzenia oraz nadanie biegu jego wnioskowi objętemu skargą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismo jest zażaleniem, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, żeby pod rygorem jego odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wynikają z przepisów ustawy p.p.s.a. Wyjątkami tymi są podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.), instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.) oraz przedmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sytuacjach przewidzianych w art. 227 § 1 i 2 oraz w art. 220 § 4 p.p.s.a.
Sprawa nie jest jedną ze spraw objętych ustawowym zwolnieniem od kosztów. Ponadto skarżący składał wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosek w tym przedmiocie oddalił (postanowienie z 4 grudnia 2015 r.). Zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdzie także art. 220 § 4 ani też art. 227 § 2 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów dotyczy wyłącznie sytuacji, w której Sąd I instancji odrzuca skargę, skargę o wznowienie postępowania, skargę kasacyjną lub zażalenie, uznając, że nie zostały one prawidłowo opłacone. Zażalenia wniesione na postanowienia sądu o odrzuceniu tych nieopłaconych środków prawnych, wolne są od wpisu. W niniejszej sprawie, powodem odrzucenia zażalenia był natomiast brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 194 § 4 p.p.s.a.), a nie brak uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Norma art. 227 § 1 p.p.s.a dotyczy natomiast sytuacji, w której skarga zostaje skutecznie wniesiona, a sprawa zakończona wydaniem wyroku przez Sąd I instancji.
W przypadku, kiedy strona nie kwestionuje samego wyroku (a więc nie wnosi środka odwoławczego co do istoty sprawy), lecz kwestionuje tylko rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, które zostało wydane w związku z tym wyrokiem, to wówczas zażalenie w tym przedmiocie wolne jest od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę skarżącego, a więc nie zostało wydane rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a powołany art. 227 § 1 i 2 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania.
Oznacza to, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od przedmiotowego zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2015 r. Sąd I instancji prawidłowo ustalił wysokość wpisu, wskazując właściwą podstawę prawną wezwania skierowanego do skarżącego
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.