Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wniosku tego załączył pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym został poinformowany o obowiązku uregulowania kwestii związanych z przechowywaniem broni w depozycie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 184/13 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i konieczność wykazania ziszczenia się przesłanek w nim wymienionych. Sąd przypomniał, ze udzielenie ochrony tymczasowej nie jest przyznawane automatycznie. Skarżący natomiast nie wykazał spełnienia się którejkolwiek z przesłanek (nie wynikają one także z akt sprawy), gdyż nie uzasadnił wniosku, co pozbawia sąd możliwości jego merytorycznego rozpatrzenia.
Na to rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że wskutek wydania decyzji, które podlegają wykonaniu jest on narażony na odpowiedzialność karną za nielegalne posiadanie broni. Zaznaczył, że broń objęta zaskarżoną decyzją ma dla niego wartość sentymentalną ze względu na pamięć po zmarłym ojcu. Przekazanie broni do depozytu wiąże się ze znacznymi kosztami, których jako rencista nie byłby w stanie ponieść bez uszczerbku dla życia i zdrowia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Działalność orzecznicza sądów administracyjnych polega na sprawowaniu kontroli legalności działań organów administracji publicznej oraz wojewódzkich sądów administracyjnych. Stosownie do art. 15 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy wydane przez sąd pierwszej instancji orzeczenie jest zgodne z prawem. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa.
Zgodnie z art. 61 p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, co nie oznacza jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie natomiast nie przedstawił on żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie zatem odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy stwierdzić, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 176/12 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213).
Należy ponadto zaznaczyć, że w rozpatrywanej sprawie przytoczone w zażaleniu okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna podlegająca wykonaniu pociąga za sobą pewne skutki. Nie jest to natomiast sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy zatem wykazać wystąpienie przynajmniej jednej w przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku.
Taką przesłanką nie jest z całą pewnością emocjonalny stosunek skarżącego do broni, gdyż przesłanki udzielenie ochrony tymczasowej muszą mieć charakter obiektywny. Ponadto, pomiędzy wykonaniem decyzji a znaczącą szkodą musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy, z którym jednak nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdyż wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń nie implikuje automatycznie konieczności ponoszenie kosztów depozytu. Możliwe jest bowiem m.in. zbycie broni przed upływem terminu do przekazania jej do depozytu, a odpłatność naliczana jest dopiero po upływie roku od złożenia do depozytu i w tym czasie skarżący może zadecydować o dalszych losach broni. Wobec tego, wykonanie decyzji nie skutkuje bezpośrednim narażeniem skarżącego na wystąpienie znaczącej szkody.
Wszystkie powołane wyżej okoliczności przemawiają jednoznacznie za odmówieniem skarżącemu udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.