Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Stowarzyszenia "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu wszczętym skargą na decyzję Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2005 r. W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tego Sądu z dnia 14 lutego 2006 r., wezwano Stowarzyszenie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. od wniesionej skargi oraz do nadesłania dwóch odpisów skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 28 lutego 2006 r. Stowarzyszenie "[...]" nadesłało odpisy skargi i jednocześnie wniosło zażalenie na zarządzenie przewodniczącego z dnia 14 lutego 2006 r. w części wzywającej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono ponownie argumenty mające świadczyć o podstawach do przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. Nr 96, poz. 873) oraz o przepisy Konstytucji RP i Konwencji z Aarhus.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie, nazwane "sprzeciwem" nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem żaden z przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, ani też żaden z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., nie zwalnia Stowarzyszenia od ponoszenia kosztów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych. W takiej sytuacji, Stowarzyszenie "[...]" może składać wnioski o przyznanie prawa pomocy na zasadach ogólnych określonych w art. 239-262 p.p.s.a. Odwołując
Sygn. akt II OZ 316/06 się do brzmienia art. 9 Konwencji sporządzonej w Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r., należy zauważyć, że każda ze Stron ratyfikujących tę Konwencję, zapewni wykonanie jej postanowień "w ramach krajowego porządku prawnego", co nie wyklucza obowiązywania powyżej powołanych ustaw. Również przywołane w zażaleniu orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2005 r., nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie bowiem sytuacja, w której ono zapadło, była odmienna od tej, która ma miejsce w niniejszej sprawie.
Należy również wyjaśnić, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do badania zgodności art. 239 p.p.s.a. z przepisami Konstytucji RP, gdyż to należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie wezwał Stowarzyszenie do uiszczenia wpisu od skargi, w wysokości ustalonej prawidłowo w oparciu o przepis § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 i 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.