Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wnioski B. J. i S. J. oraz Z. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący wnieśli sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2007 r. Skarżący zostali kolejny raz wezwani do złożenia zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W dniu 14 stycznia 2008 r. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skutecznie B. J. i S. J., natomiast przesyłka skierowana do Z. G. wróciła z adnotacją "adresat nieznany". Wobec tego, że w terminie zakreślonym przez Sąd wniosek na właściwym formularzu nie wpłynął od żadnej ze stron, wnioski te pozostawiono bez rozpoznania, o czym też orzekł Sąd pierwszej instancji w wyniku rozpoznania sprzeciwu, na mocy art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie B. J., wniosła o jego zmianę i zwolnienie jej od kosztów sądowych podając, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznane stronie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu, którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245) – zwanego dalej rozporządzeniem.
W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji przesłał skarżącej formularz o jakim mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. celem jego wypełnienia i złożenia (§ 2 pkt 3 rozporządzenia), dokonał więc wszystkich wymaganych prawem czynności, a o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami skarżąca została pouczona. Skarżąca formularza jej przesłanego jednak nie złożyła do Sądu, tym samym nie zostały zachowane warunki formalne umożliwiające rozpoznanie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ta sytuacja uzasadniała pozostawienie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. i o czym też orzeczono w zaskarżonym postanowieniu.
Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako bezzasadne.