Postanowienie NSA z 28 marca 2006 r., II OZ 319/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 35/05 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 23 listopada 2004 r., nr [...] uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 35/05 w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego p o s t a n a w i a oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Gliniecki przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r. uchylił zaskarżoną przez A. K. decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 23 listopada 2004 r., stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu i zasadził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 100 zł. tytułem zwrotu kosztów sądowych.

W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu wpłynął wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 maja 2005 r., a następnie (w wyniku wniesienia przez skarżącego sprzeciwu) postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 czerwca 2005 r. odmówiono przyznania A. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 czerwca 2005 r. Sąd wskazał, że na podstawie przedstawionych przez skarżącego oświadczeń i dokumentów nie można jednoznacznie stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zdaniem Sądu I instancji wysokość dochodu skarżącego (1243 zł. brutto), biorąc pod uwagę udokumentowane wydatki w wysokości około 230 zł., nie uzasadnia przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, o jaki wnosił skarżący. Sąd podkreślił także, że skarżący mimo wezwania nie załączył wszystkich żądanych dokumentów (rachunków za gaz, opał, abonament radiowotelewizyjny, bieżącą konserwację mieszkania, leki), co nie pozwoliło na dokonanie obiektywnej oceny sytuacji finansowej skarżącego.

Powyższe postanowienie zostało przez A. K. zaskarżone pismem z dnia 29 czerwca 2005 r. W zażaleniu tym skarżący wyjaśnił, że złożone przez niego oświadczenie dotyczące stanu majątkowego jest prawdziwe, ale nie jest w stanie przedstawić wszystkich rachunków, o które

Sygn. akt II OZ 319/06 zwrócił się Sąd, ponieważ ich nie przechowuje. W zażaleniu tym skarżący przedstawił również wydatki ponoszone w związku z bieżącą konserwacją i utrzymaniem budynku oraz wydatki związane z leczeniem. Do zażalenia A. K. załączył m.in. kopie rachunków za drewno opałowe, za lekarstwa a ponadto kopię książeczki opłat za abonament radiowotelewizyjny, kopię tabeli opłat za ogrzewanie, kopię wyników badań potwierdzających stan zdrowia skarżącego.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2005 r. zażalenie to zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucone, z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych (odpisów wszystkich załączników). Powyższe postanowienie zostało jednak uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1046/05, wobec czego zażalenie A. K. z dnia 29 czerwca 2005 r. podlega rozpoznaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie na postanowienie z dnia 22 czerwca 2005 r. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem oprócz argumentacji zawartej w uzasadnieniu w/w postanowienia, na tle akt całej sprawy, rodzą się poważne wątpliwości. Sąd I instancji odmawiając skarżącemu przyznania prawa pomocy, mógł wziąć pod uwagę jedynie dane wynikające z wypełnionego przez skarżącego formularza wniosku PPF i później przesłanych fragmentarycznych wyjaśnień i załączników do pisma z dnia 4 maja 2005 r. Jak z tego wynika skarżący utrzymuje się z emerytury miesięcznej w wysokości 1243, 07 zł., co zgodnie z oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pozostaje jednak niewyjaśnione, w jakim celu i w związku z czym, skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy, o którym mowa w przepisach art.

Sygn. akt II OZ 319/06 243- 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., jest pomocą Skarbu Państwa przyznawaną w ściśle określonych warunkach i na ściśle określony cel, co powinno wynikać ze złożonego formularza wniosku PPF. Tymczasem, jak wynika z w/w formularza wniosku i pism skarżącego, skarżący żąda przyznania prawa pomocy w związku z zupełnie inną sprawą, niż ta, która była przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2005 r., który uwzględnił skargę skarżącego. Szczególnie w tym przekonaniu utwierdza fragment pisma (zażalenia) z dnia 29 czerwca 2005 r., w którym skarżący stwierdza, że powyższy wyrok "nie rozstrzygnął żadnego mojego problemu", a dalej skarżący opisuje podobnie, jak i w innych pismach, sprawę zakończoną wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 23 września 1994 r.

Skarżącemu zgodnie z pouczeniem, przysługuje w określonym terminie, prawo wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 marca 2005 r., jednak o takim zamiarze skarżący w żadnym ze swoich pism nie napisał. Zaś z wniosku o przyznanie prawa pomocy i z innych pism wynika, że skarżący ma zamiar kontynuować (nie wiadomo w jakim trybie) sprawę zakończoną prawomocnie w/w wyrokiem z dnia 23 września 1994 r. W związku z powyższym, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało również ocenić pod kątem brzmienia art. 247 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od konkretnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie (art. 173 § 1 p.p.s.a.), a nie pismem, które może dotyczyć innych spraw i to zakończonych już przed laty prawomocnym orzeczeniem sądu. Poza tym skarga kasacyjna jest w zasadzie środkiem zaskarżenia konkretnego rozstrzygnięcia sądu, a nie jego uzasadnienia, co

Sygn. akt II OZ 319/06 wynika z brzmienia art. 184 p.p.s.a. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2005 r. jest korzystne dla skarżącego, gdyż została uchylona zaskarżona decyzja i Wojewoda Kujawsko-Pomorski będzie musiał ponownie rozpatrzyć odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 11 października 2004 r. Czyli sprawa wymeldowania nie jest jeszcze ostatecznie zakończona. Nie wiadomo w jakim celu, skarżący składał wniosek o przyznanie prawa pomocy, co mogłoby wskazywać, że chce złożyć skargę kasacyjną, chociaż wyrok z dnia 23 marca 2005 r., jest dla niego korzystny. Jeżeli skarżący uważa, że przy okazji skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 marca 2005 r. będzie miał możliwość załatwienia innych spraw, które szeroko opisuje uzasadniając swój wniosek i w zażaleniach, to skarżący jest w błędzie, gdyż tak sformułowana skarga kasacyjna, byłaby oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.