Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] nakazującą E. i J. S. rozbiórkę, wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej na działce nr [...] zlokalizowanej w R. gmina K., parterowego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach [...] m na [...] m plus [...] m na [...] m, składającego się z dwóch domków letniskowych połączonych tarasem i dachem i pomieszczenia sanitarnego oraz studni kopanej z obudową z kręgów betonowych o średnicy [...] m, zbiornika na ścieki sanitarne, dwukomorowego z kręgów betonowych i zbiornika na wodę wraz z konstrukcją stalową i płytą betonową.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. i J.S. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 867/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił E. i J.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podano, że skarżący nie wykazali, że w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powstanie po ich stronie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. WSA stwierdził, iż fakt, że zaskarżona decyzja dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego, nie stanowi samoistnej przesłanki wstrzymania jej wykonania. Zasadność wniosku o wstrzymanie decyzji o nakazie rozbiórki uzależniona jest, podobnie jak w przypadku innych decyzji, od istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji podał, że skarżący nie przedstawili żadnych okoliczności, które pozwalałyby rozważyć merytorycznie złożony wniosek i stąd jest on bezzasadny.
W zażaleniu na powyższe postanowienie E. i J.S. zarzucili Sądowi I instancji niewystarczające rozważenie okoliczności podanych w skardze, które zdaniem strony stanowiły uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Skarżący podali, że z treści skargi, jak również podjętych w sprawie decyzji wynika jakie obiekty budowlane działki miałyby podlegać rozbiórce oraz że pozostawali w przekonaniu, że jest to wystarczająca podstawa do uwzględnienia ich wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dalej w zażaleniu skarżący podali, że rozbiórka wskazanych w zaskarżonej decyzji obiektów związana jest także z rozebraniem urządzeń służących odprowadzaniu ścieków i doprowadzaniu wody, które to działania wymagają przeprowadzenia prac ziemnych i użycia,,ciężkiego sprzętu". Wszystkie te działania natomiast w rezultacie narażą skarżących na znaczne koszty. Ponadto wskazano, że w wyniku rozbiórki zostanie zniszczony dorobek ich życia, a jego odtworzenie będzie niemożliwe. Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.
Zasadnicze znaczenie dla niniejszego postępowania ma okoliczność, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek wykonania nakazu rozbiórki parterowego obiektu budowlanego, składającego się z dwóch domków letniskowych połączonych tarasem i dachem i pomieszczenia sanitarnego, studni kopanej z obudową z kręgów betonowych, zbiornika na ścieki sanitarne, dwukomorowego z kręgów betonowych, zbiornika na wodę wraz z konstrukcją stalową i płytą betonową.
Sąd I instancji poprzestał w niniejszej sprawie na stwierdzeniu, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony, pominąwszy, że nakaz rozbiórki w każdym przypadku, ze swojej istoty, wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Tak też mogłoby być w przypadku wykonania przez skarżących zaskarżonego aktu, tj. rozbiórki w/w obiektów. Nadto wykonanie tej decyzji, w razie jej uchylenia w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym niewątpliwie naraziłoby skarżących na poniesienie szkody w wysokości kosztów realizacji ponownej budowy takich obiektów.
Stąd też uznać należało, że Sąd I instancji niewłaściwie ocenił przesłanki zastosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., co obligowało Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego postanowienia i jednocześnie umożliwiało orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.