Postanowienie NSA z 17 kwietnia 2009 r., II OZ 321/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1840/08 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1840/08 odmówił A. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że powodem uchybienia terminu do wniesienia skargi, na jaki powołuje się skarżąca, jest przesłanie przez nią skargi bezpośrednio do sądu. Omyłka ta wynikała z wysyłaniem tego dnia licznej korespondencji, co spowodowało, że mylnie przesyłkę zawierającą skargę zaadresowała do Sądu, zamiast do organu. W ocenie Sądu I instancji wskazana przez skarżącą okoliczność świadczy o niedbalstwie strony, które nie może uzasadniać przywrócenia terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. S. ponownie zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie, takich jak: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesne dokonanie wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej. Ponadto, stosownie do treści art. 86 § 2 P.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu, powinno zostać wskazane czy uchybienie terminu do dokonania określonej czynności, pociąga za sobą ujemne skutki dla strony w zakresie postępowania sądowego.

Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazano, że Sąd I instancji poczynił ustalenia dotyczące dochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, jednakże uchybienie to nie ma wpływu na prawidłowość orzeczenia.

Stwierdzić bowiem należy, że wniosek A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wnosząca skargę przesyłając ją do Sądu zamiast do organu, wzięła na siebie ryzyko wskazanej powyżej konsekwencji swojego działania wbrew prawidłowemu pouczeniu o sposobie i terminie wniesienia skargi, jakie zostało doręczone wraz z decyzją. Jak już wyżej wskazano pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (por. wyr. NSA z 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy (post. NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).

Biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy, nie jest możliwe uznanie, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu, tym bardziej że powołuje się jedynie na wysyłanie tego dnia licznej korespondencji, która to okoliczność nie może zostać uwzględniona przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu.

W tej sytuacji, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r. należy uznać za prawidłowe.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.