Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Wielkopolskiego do wydania aktu, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił skargę Stowarzyszenia Z. w pozostałym zakresie. Postanowieniem zawartym w pkt 4 zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz Stowarzyszenia Z. kwotę 237 zł (dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie radca prawny G. W., reprezentujący Stowarzyszenie Z. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w pełnej wysokości poprzez doliczenie kwoty 120 zł tj. pełnych, ale tylko minimalnych kosztów postępowania w kwocie 357 zł, na którą składać powinny się: wpis 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 240 zł, pełnomocnictwo 17 zł.
Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego przed NSA w kwocie 220 zł (wpis od zażalenia 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 120 zł).
Jako podstawę zażalenia wskazał art. 174 pkt 2 w zw. z art. 200, art. 201 § 1, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją.
W myśl art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a.
Z kolei art. 54 § 3 P.p.s.a. stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 26 lutego 2014 r. skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania organu w zakresie określonym we wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu [...] listopada 2013 r. Następnie w dniu [...] listopada 2013 r. organ wydał postanowienie załatwiające wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. W związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 powyższego wyroku.
W zakresie żądania skargi dotyczącego stwierdzenia przewlekłości postępowania Wojewody Wielkopolskiego, Sąd I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy przewlekłość postępowania nie miała miejsca. W związku z powyższym w pkt 3 sentencji wyroku z dnia 26 lutego 2014 r. w rzeczonym zakresie skargę oddalił.
Należy zauważyć, że Sąd I instancji, umarzając postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postąpił prawidłowo zasądzając na rzecz skarżącego koszty postępowania (por. post WSA w Rzeszowie z 29.10.2008 r. II SAB/Rz 33/08), jednak zamiast wskazać za podstawę art. 201 § 1 w zw. z art. 200 P.p.s.a. podał, jak słusznie zauważył skarżący, jedynie art. 200 P.p.s.a. Zażalenie w tym zakresie należało uznać za uzasadnione, także co do pominięcia wyjaśnienia postawy prawnej orzeczenia. Obowiązek taki wynika z treści art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a.
Jak jednak wynika z sentencji wyroku, Sąd w pkt 1 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, stwierdzając w pkt 2, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie 3 orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Tak więc, skarga Stowarzyszenia została w części uwzględniona i w części oddalona.
Zasądzanie zwrotu kosztów postępowania w takich sytuacjach normuje art. 206 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów.
Jak słusznie zauważył skarżący w zażaleniu, Sąd I instancji w pkt 4 sentencji wyroku zasądził skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania na łączną kwotę 237 złotych, na którą składały się koszty wpisu sądowego – 100 zł, koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 złotych oraz 120 złotych tytułem wynagrodzenia radcy prawnego.
Mając na uwadze treść art. 206 P.p.s.a. NSA stwierdził, że skarżone postanowienie w zakresie zasądzonych kosztów odpowiada prawu. Sąd I instancji, mając na uwadze sentencję wyroku, prawidłowo przyjął, że zwrot kosztów powinien zostać ograniczony. Dlatego nie zasądził pełnej wysokości stawki minimalnej wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącgo wynikającej z § 14 ust 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zgodnie z którym wynagrodzenie radcy prawnego w sprawach przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji według stawki minimalnej wynosi 240 zł.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w wysokości 220 zł NSA zauważa, że przepisy art. 203-204 P.p.s.a nie mają zastosowania w postępowaniu przed NSA toczącym się na skutek wniesienia przez stronę zażalenia. Przyjmuje się bowiem, że art. 197 § 2 P.p.s.a. nie zawiera odesłania do przepisów o zwrocie kosztów pomiędzy stronami (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego 2.wydanie Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2013 r., str. 708).
Reasumując NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji wydając orzeczenie nie wskazał adekwatnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach, a nadto orzeczenie to zostało uzasadnione w sposób pobieżny. Niemniej jednak, NSA nie stwierdził, by naruszenie to stanowiło uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe okoliczności, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.