Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. akt II SAB/Go 187/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w sprawie ze skargi E.G. i B.G. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, odrzucił skargę E.G..
Podstawę odrzucenia skargi skarżącej stanowił art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pełnomocnik skarżących została wezwana do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi w postaci podania numerów PESEL skarżących oraz przedłożenia pełnomocnictwa do występowania, w imieniu skarżących, przed sądem administracyjnym. W terminie do uzupełnienia braków pełnomocnik skarżących uzupełniła ww. braki formalne skargi tylko w stosunku do skarżącego. Wezwanie do uzupełnienia braków w stosunku do skarżącej pozostało bez odpowiedzi.
W związku z powyższym, skarga skarżącej wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie została odrzucona.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących podniosła, że po sporządzeniu pisma uzupełniającego braki formalne skargi omyłkowo do koperty adresowanej do sądu został włożony egzemplarz jedynie z jednym numerem PESEL (pierwotny egzemplarz pisma), a nie ten wydrukowany powtórnie i o poprawionej treści – z dwoma numerami PESEL obojga skarżących. W ten sposób, w wyniku omyłki, skarga została uzupełniona tylko w stosunku do skarżącego, z pominięciem skarżącej. Jednocześnie pełnomocnik skarżących wskazała, że nawet jeżeli brak formalny nie został uzupełniony jedynie w stosunku do jednego ze skarżących, to nie powinno to skutkować konsekwencjami związanymi z odrzuceniem skargi wobec drugiego z nich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie E.G. nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w § 1 art. 57 p.p.s.a. Z kolei elementy składowe pisma w postępowaniu sądowym wymienia m.in. art. 46 p.p.s.a. Stosownie do jego § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest zobowiązana do jego posiadania albo posiada go niemając takiego obowiązku. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem - § 3 art. 46 p.p.s.a.
W sytuacji gdy pismo nie zawiera powyższych elementów, przewodniczący wdraża postępowanie naprawcze, wzywając wnoszącego pismo o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, w przypadku skargi, pod rygorem jej odrzucenia.
Poza sporem jest w sprawie, że pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia braków skargi w postaci podania numerów PESEL skarżących oraz przedłożenia pełnomocnictwa do ich reprezentowania przed sądem. Nie budzi również wątpliwości, że wskazywane wyżej braki zostały uzupełnione tylko w stosunku do skarżącego. Powyższe wynika z akt sprawy. Okoliczność tę przyznał również pełnomocnik, wskazując iż na skutek błędu przy wkładaniu pism do koperty, omyłkowo zostały włożone tylko pisma dotyczące skarżącego, a w konsekwencji braki formalne skargi w stosunku do skarżącej nie zostały uzupełnione.
Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż wobec nieuzupełnienia braków skargi w stosunku do skarżącej, sąd trafnie odrzucił jej skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Fakt doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uzupełnienia braków i bezskutecznego upływu terminu w tym zakresie jest bezsporny. Zaś kwestia przyczyn nieuzupełnienia, w stosunku do skarżącej, braków skargi w terminie może być oceniana w ewentualnym postępowaniu o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 107 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Odnosząc się zaś do zażalenia wniesionego przez skarżącego, wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest z urzędu badać, czy zażalenie zostało wniesione przez stronę do tego upoważnioną, gdyż jest to jedna z przesłanek dopuszczalności tego zażalenia. Zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu zażalenia skarżącej jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Postanowieniem tym Sąd odrzucił skargę E.G. Postanowienie to dotyczy więc tylko podmiotu, którego skarga została odrzucona. Skarżący nie wykazał w żaden sposób jaki ma interes prawny (a nie faktyczny) w zaskarżeniu tego postanowienia, które dotyczy innego podmiotu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.