Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 1551/11 pozostawił bez rozpoznania wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku ze złożeniem przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r., skarżąca została wezwana do złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu (według załączonego wzoru), w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie 7 dni, pozostawia się bez rozpoznania.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 stycznia 2012 r., wobec tego termin złożenia wniosku na urzędowym formularzu upłynął w dniu 11 stycznia 2012 r.
Pismem z dnia 14 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym zamieszczona na kopercie nadawczej dołączonej do sprawy o sygn. akt II SA/Gl 915/11), skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek na urzędowym formularzu.
Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2012 r. (doręczonym w dniu 6 lutego 2012 r.) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek został złożony na urzędowym formularzu po upływie terminu.
W sprzeciwie z dnia 8 lutego 2012 r. skarżąca wskazała przyczyny wniesienia po terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
WSA w Gliwicach wskazał, że w związku z wniesieniem przez skarżącą, pismem z dnia 8 lutego 2012 r., sprzeciwu od Zarządzenia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie, w piśmie doręczonym skarżącej w dniu 4 stycznia 2012 r., została ona wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (według załączonego wzoru), w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednakże wyżej wskazany termin upłynął bezskutecznie. Wobec tego – na podstawie art. 257 p.p.s.a. - należało pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Bezskuteczne było zatem złożenie przez skarżącą wniosku na urzędowym formularzu – po upływie terminu, tj. w piśmie z dnia 14 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. S. stwierdzając, że w sprawie powinien był jej być przyznany adwokat. Wskazała, że nie posiadała środków nawet na wysłanie odpowiedzi do Sądu I instancji, jak również że nie miała gdzie ich pożyczyć. Skarżąca wskazała na dolegające jej choroby. Podniosła ponadto merytoryczne kwestie dotyczące sprawy objętej skargą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że E. S. została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżąca nie wykonała zarządzenia w zakreślonym terminie
Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. pozostawił wniosek E. S. bez rozpoznania.
Ponadto podać należy, że na obecnym etapie postępowania przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodność z prawem jedynie zaskarżonego postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2012 r.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.