Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał B. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zbadania prawidłowości inwestycji celu publicznego w pasie drogowym ulic [...] i [...] w M..
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł B. S., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie na zarządzenie z dnia 2 marca 2015 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Ponadto ww. wezwanie było zasadne w świetle art. 239 p.p.s.a., ponieważ w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie. Skarżący nie należy bowiem do kategorii osób, które z mocy art. 239 p.p.s.a. korzystają ze zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i nie uzyskał stosownego prawa pomocy.
Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja administracyjna wydana z zakresu budownictwa, a dotycząca kwestii oceny istnienia przymiotu strony w sprawie prawidłowości budowy ciągu pieszo-jezdnego w związku z art. 28 K.p.a. i art. 5 Prawa budowlanego. Paragraf 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, na który powołuje się skarżący, dotyczy zaś postanowień, co nie jest w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia; a inne postępowania jakie toczyły się w niniejszej sprawie nie przesądzają o prawidłowości zastosowania tego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.