Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę G. T. na bezczynność Starosty Powiatu Polickiego w przedmiocie pozwolenia na budowę, której braków formalnych skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie.
W dniu 22 września 2005 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna G. T. od tego postanowienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W dniu 14 października skarżący złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z wniosku tego wynika, że skarżący wraz z dwoma córkami utrzymuje się z dochodu w wysokości około 270 zł. brutto miesięcznie. We wniosku skarżący umieścił wprawdzie także swoją żonę, ale zaznaczył, że są w trakcie sprawy rozwodowej i żona nie przyczynia się do utrzymania domu i rodziny. Skarżący zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 21 października 2005 r. został wezwany do złożenia oświadczenia dotyczącego dopłat bezpośrednich, zaświadczenia z ośrodka opieki społecznej o sytuacji rodzinnej, wyciągów z kont, dowodów potwierdzających miesięczne wydatki zaświadczenia o pobieranym przez córkę stypendium i zaświadczenia o zarobkach żony, a także dowodów na posiadane przez skarżącego zadłużenie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący złożył oświadczenie o prawdziwości podanych we wniosku okoliczności i zarzucił, że domagając się dodatkowych dokumentów "do których mogą mieć dostęp osoby niepowołane (..) Sąd narusza stosowne ustawy oraz Konstytucję RP".
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2005 r., a następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lutego 2006 r. odmówiono przyznania G. T. prawa pomocy. W uzasadnieniu zaskarżonego obecnie postanowienia Sądu z dnia 10 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania do nadesłania dokumentów źródłowych potwierdzających sytuację materialną wskazaną we wniosku, dodatkowych dokumentów Sądowi nie przedstawił, tym samym nie wykazał sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że w innych sprawach wielokrotnie przyznawano mu prawo pomocy (np. w sprawach o sygn. akt SA/Sz 2131/02 oraz II SAB/Sz 32/05), a jego sytuacja finansowa nie uległa zmianie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Art. 255 wskazanej ustawy stanowi, że jeżeli oświadczenie strony o jej stanie majątkowym i dochodach okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów. Skarżący odpowiadając na wezwanie Sądu nie przedstawił żadnych żądanych dokumentów natomiast samo oświadczenie, że skarżący znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej nie może stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy. Nie może mieć także znaczenia w rozpoznawanej sprawie powołana przez skarżącego okoliczność uzyskania prawa pomocy w innych postępowaniach, Sąd ocenia bowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy w każdej sprawie indywidualnie. Należy podkreślić, że do strony wnioskującej o przyznanie szczególnego uprawnienia, jakim jest prawo pomocy w zakresie całkowitym należy wykazanie sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa, dlatego skarżący nie wypełniając wezwania Sądu nie może się spodziewać, że uzyska prawo pomocy. Słusznym więc jest stanowisko Sądu I instancji, iż w takim wypadku niemożliwym było dokonanie oceny pełnego stanu majątkowego i dochodów skarżącego, a postanowieniu wydanemu przez ten Sąd nie można zarzucić, iż wydane zostało niezgodnie z obowiązującymi przepisami.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.