Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek H. S.-N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podkreślił, iż mimo stosownego wezwania skarżąca nie wskazała aktu lub czynności, którą skarży do sądu administracyjnego. Zaznaczyła jedynie, iż posiada wiedzę o zameldowaniu J. C., A. S. z dzieckiem, A. F. na posesji przy u. [...] z akt jednej ze spraw sądowoadministracyjnych (sygn. akt II SA/ Gd 340/05) oraz od interweniujących funkcjonariuszy policji. Natomiast pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. Wojewoda Pomorski poinformował, iż nie prowadził żadnych postępowań meldunkowych J. C., A. S. z dzieckiem i A. F. Dodatkowo w aktach administracyjnych sprawy o sygn. akt III SA/Gd 558/05 nie znajdują się żadne decyzje w sprawie zameldowania osób, których dotyczy niniejsza skarga. Sąd podkreślił więc, iż w obiegu prawnym nie występują decyzje, które kwestionuje skarżąca. Zdaniem Sądu wobec tego, że skarga została uznana za oczywiście bezzasadną skarżącemu nie można było przyznać prawa pomocy.
W zażaleniu na to postanowienie (zatytułowanym wniosek – skarga) skarżąca zaznaczyła, że prawo pomocy jej przysługuje. Ponadto podniosła, iż zaskarżone postanowienie jest stronnicze i krzywdzące.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało bowiem wydane zgodnie z obowiązującymi i prawidłowo wskazanymi w nim przepisami.
Oczywista bezzasadność skargi jako podstawa odmowy przyznania prawa pomocy (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zachodzi wówczas, gdy dla każdego prawnika, bez potrzeby analizowania sprawy pod względem faktycznym i prawnym jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może być uwzględniona.
Jak trafnie wykazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, kwestionowane przez skarżącą – H. S.-N. decyzje nie występują w obiegu prawnym. Nie można zaskarżyć decyzji, aktów lub czynność, które nieistnieją. Tak więc nie nasuwa żadnych wątpliwości to, że skarga wniesiona przez skarżącą, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy zachodzi oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że skoro skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż jej wniesienie było niedopuszczalne, to tym samym stronie nie przysługuje prawo pomocy w tej sprawie i nie może być jej przyznane.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.