Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w sprawie ze skargi S. F. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 lipca 2001 r. i zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy w kwocie 10 zł. Umorzenie postępowania sądowego nastąpiło na skutek pisma skarżącego z dnia 13 kwietnia 2004 r., z którego wynikało, że skarżący cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pismem z dnia 15 kwietnia 2004 r. poinformował skarżącego o skutkach cofnięcia skargi i wyznaczył termin siedmiodniowy do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje skarżący wcześniejszy wniosek o cofnięciu skargi. Ponieważ odpowiedź na powyższe pismo (doręczone skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2004 r.) nie wpłynęła do dnia rozprawy - 28 kwietnia 2004 r., ogłoszenie orzeczenia odroczono na dzień 12 maja 2004 r.
Odpis postanowienia z dnia 12 maja 2004 r. wraz z pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej, konieczności jej sporządzenia przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym oraz o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, doręczono S. F. w dniu 20 maja 2004 r.
W dniu 17 czerwca 2005 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo, S. F. o rozpatrzenie sprawy o odebranie uprawnień kombatanckich, chociaż z dalszej części tego pisma wynika, że skarżący wycofał skargę z Sądu. W związku z powyższym Sąd zwrócił się do S. F. pismem z dnia 24 czerwca 2005 r. o sprecyzowanie żądania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jednocześnie Sąd poinformował S. F., że sprawa o sygn. akt II SA/Gd 2558/01 została prawomocnie zakończona.
W dniu 28 czerwca 2005 r. (data stempla pocztowego) wpłynęło do Sądu pismo S. F., stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia 24 czerwca 2005 r.
Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2005 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania pismo S. F. z dnia 17 czerwca 2005 r. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że z pisma, którym skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu z dnia 24 czerwca 2005 r. ani z kolejnych pism S. F. nie wynikała treść żądania, wobec czego należało pozostawić je bez rozpoznania, stosownie do art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a.
W dniu 24 sierpnia 2005 r. (data prezentaty) wpłynęło kolejne pismo skarżącego. W związku z tym, Sąd pismem z dnia 17 października 2005 r. wezwał S. F. do określenia żądania pisma z dnia 24 sierpnia 2005 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Kolejne pismo wystosowane przez skarżącego również nie wskazało zakresu żądań skarżącego.
Z tej przyczyny zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2005 r. pozostawiono bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 22 sierpnia 2005 r. Na powyższe zarządzenie S. F. wniósł pismem z dnia 29 października 2005 r. zażalenie, z którego wynika, jak i z poprzednich pism, iż nie może się z tym zgodzić, że odebrano mu uprawnienia kombatanckie i prosi o przychylne rozpatrzenie skargi, bo czuje się bardzo pokrzywdzony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie (pismo z dnia 29 października 2005 r.) nie spełnia wymogów formalnych, jakim powinny odpowiadać zażalenia, zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. Zażalenie stosownie do w/w przepisu powinno oprócz wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym, zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Tych wszystkich wymogów nie spełnia w/w pismo z dnia 29 października 2005 r., podobnie jak i wcześniej przesyłane pisma, po umorzeniu postępowania postanowieniem z dnia 12 maja 2004 r.
Skarżący najwyraźniej nie rozumie skutków prawomocnego umorzenia postępowania sądowego i wyjaśnień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, które wielokrotnie wysyłano do niego. Sprawa ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 lipca 2001 r. została prawomocnie zakończona i nie przysługują w związku z tym S. F. już żadne środki prawne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 i 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.