Postanowienie NSA z 30 stycznia 2008 r., II OZ 33/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 974/06 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 974/06 oddalającego skargę R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia:

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Sentencja

uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił przywrócenia R. N. terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 maja 2007 r., którym oddalono jego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że Sąd przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, tymczasem wskazywane we wniosku skarżącego okoliczności nie przemawiają za uznaniem, że nie mógł on wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożyć w terminie. Z przytoczonej we wniosku o przywrócenie terminu sytuacji wynika, że przyczyną braku możliwości dokonania czynności procesowej w terminie była nagła choroba bliskiej osoby i związany z nią wyjazd, na skutek którego skarżący nie mógł dopilnować swoich spraw. Dopiero po powrocie do domu, gdy opuścił go stres, mógł pomyśleć o własnych obowiązkach. Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił powyższych twierdzeń, ani tego, że zachował należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że przepisy zobowiązują do uprawdopodobnienia a nie udowodnienia braku możliwości dokonania czynności w terminie, co uczynił wskazując, że zajmował się chorą, starszą ciotką. W odczuciu skarżącego był to jego pierwszoplanowy obowiązek, co wyklucza brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, chociaż z innych niż wskazane w zażaleniu przyczyn.

Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazane przez skarżącego okoliczności - nagły wyjazd, emocje, opieka nad starszą ciocią - choć mogły mieć miejsce, nie stanowią same przez się o braku winy w uchybieniu terminu. W takiej sytuacji nie można Sądowi zarzucić błędnej oceny samego wniosku skarżącego, który nie wskazał konkretnych okoliczności, wskazujących, że faktycznie zmuszony był do nagłego wyjazdu, co uniemożliwiło mu dokonanie czynności w terminie. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że skarżący nie był obecny na rozprawie, na której oddalono jego skargę, a tym samym nie został pouczony na rozprawie, zgodnie z art. 140 § 1 powołanej wyżej ustawy o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego. Ponieważ zaś obecność na rozprawie w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest obowiązkowa, a z akt sprawy nie wynika, aby skarżący we wcześniejszym etapie postępowania został poinformowany, że na rozprawie może zapaść wyrok, którego skuteczne zaskarżenie będzie możliwe po uprzednim wystąpieniu z wnioskiem o sporządzenie jego uzasadnienia w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku, zażalenie należało uwzględnić.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.