Postanowienie NSA z 19 kwietnia 2006 r., II OZ 332/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 kwietnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Toruniu na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 stycznia 2006r., sygn. akt II SA/Bd 993/05

Sprawa

w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Toruniu i J. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 29 sierpnia 2005r., znak [...] w przedmiocie rozbiórki garażu p o s t a n a w i a oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maria Rzążewska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oraz J. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 29 sierpnia 2005r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 1.000 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skarg.

Jak wynika z uwierzytelnionej kserokopii przelewu załączonej do pisma pełnomocnika skarżących z dnia 25 stycznia 2006r. skarżąca J. M. w dniu 24 stycznia 2006r. uiściła wpis od skargi w wysokości 500 zł.

Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w piśmie z dnia 25 stycznia 2006r. wniosła zażalenie na powołane zarządzenie Sądu z dnia 13 stycznia 2006r. zarzucając mu naruszenie art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą, poprzez jego niezastosowanie i wnosząc o zmianę zarządzenia poprzez ustalenie jednego wpisu od skargi w wysokości 500 zł od wszystkich skarżących. W uzasadnieniu zażalenia Spółdzielnia wskazała, że uprawnienia i obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne obu skarżącym, w związku z czym w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 214 § 2 ustawy przewidujący w takich sytuacjach pobierania jednej opłaty od wszystkich osób wnoszących pismo (skargę).

Zarządzeniem z dnia 8 marca 2006r. Sędzia Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie uwzględnił zażalenia z dnia 25 stycznia 2006r. i przekazał je Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skoro garaż, którego rozbiórkę nakazano zaskarżoną decyzją jest we władaniu J. M. i znajduje się na nieruchomości wynajmowanej przez nią od Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Toruniu, będącej użytkownikiem wieczystym gruntu pod garażem, to obowiązki i uprawnienia skarżących, mimo iż są związane z tą samą decyzją, nie są oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, przez co nie można uznać by były wspólne. W związku z tym przepis art. 214 § 2 ustawy nie znajdzie w tej sprawie zastosowania, a obowiązek uiszczenia wpisu w pełnej wysokości obciąża każdą ze skarżących oddzielnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

Stosownie do regulacji art. 214 § 2 ustawy pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której została zrealizowana inwestycja, w stosunku do której zaskarżoną decyzją orzeczono nakaz rozbiórki. J. M., która wspólnie ze Spółdzielnią wniosła skargę na powyższą decyzję jest inwestorem, najemcą nieruchomości, na której inwestycja powstała. Wobec tego uznać należy, że prawa i obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są różne, pomimo podobieństwa sytuacji faktycznej, w której oba te podmioty zwalczają powołaną decyzję nakazującą rozbiórkę. Prawa i obowiązki byłyby wspólne wówczas, gdyby wynikały z tego samego tytułu prawnego, a czym innym jest podobieństwo sytuacji faktycznej i prawnej skarżących.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie każda ze skarżących reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą one osiągnąć skarżąc decyzję, jest dla nich wspólny.

Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdej ze skarżących. Słusznie zatem zaskarżonym zarządzeniem Sąd I instancji wezwał skarżące do uiszczenia pełnego wpisu od skarg w wysokości 500 zł od każdej z nich.

Wobec powyższego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.