Uzasadnienie
II OZ 339 / 13
Zaskarżonym postanowienia z dnia 16 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym J. W., R. A., A. Z., T. J., R. G. i G. J. wstrzymania wykonania skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] września 2012 r., którą to decyzją umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Z. z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającej w trybie art. 155 K.p.a. decyzję ostateczną tego organu z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie udzielenia przedsiębiorstwu [...] Sp. z o.o. zezwolenia na odzysk odpadów.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wraz ze skargą na powyższą decyzję skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. Jak stwierdzili skarżący, realizacja przez [...] Sp. z o.o. prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wyznaczonym decyzją z [...] lipca 2012 r. może doprowadzić do trudnych do odwrócenia następstw. Ich konsekwencją będzie nie tylko faktyczne naruszenie prawa własności skarżących, posiadających tytuły prawne do władania nieruchomościami sąsiednimi wobec nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, ale także rzeczywiste zagrożenie stanu lokalnego środowiska, które z racji objęcia programem "Natura 2000" powinno być chronione w sposób szczególny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż pełnomocnik skarżących nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia ich interesów następstw wykonania kontrolowanej w sprawie decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."). Z tych względów Sąd pierwszej instancji wniosek skarżących oddalił.
Zażalenie na powyższe postanowienie (zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżących z dnia 19 lutego 2013 r.) złożyła T. J., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.:
- 1. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę zastosowania dyspozycji tego przepisu, będącą konsekwencją błędnego uznania przez sąd administracyjny, iż w niniejszej sprawie nie przedstawiono argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżących następstw wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., podczas gdy za wstrzymaniem wykonania decyzji Starosty Z. z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] przemawiały nie tylko okoliczności przywołane przez pełnomocnika skarżących w samej treści wniosku, ale także całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym charakter decyzji organu administracji I instancji, objętej przedmiotowym wnioskiem,
- 2. art. 163 § 2 w zw. z art. 141 P.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do okoliczności przywołanych przez pełnomocnika skarżących w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Z. z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], podczas gdy przepisy P.p.s.a., zwłaszcza zaś art. 141 P.p.s.a., wymagają od sądu administracyjnego szczegółowego uzasadnienia stanowiska przyjętego przez sąd w toku rozpoznania danej sprawy, nie czyniąc w tym względzie żadnego wyjątku dla rozstrzygnięć spraw o charakterze incydentalnym.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie kwestii wstrzymania wykonania decyzji Starosty Z. z dnia [...] lipca 2012 r. do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym trzeba, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi stwierdzić należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił wniosek skarżących jako niezasługujący na uwzględnienie. Co prawda, słusznie wskazuje też strona składająca zażalenie, iż wobec przedstawienia przez nią we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumentacji, nieuprawnione pozostaje stwierdzenie Sądu, że "pełnomocnik skarżących (...) zaniechał jakiekolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie". Ta jednak wada nie stanowi w okolicznościach przedmiotowej sprawy takiego uchybienia, które mogłoby uzasadniać uwzględnienie wniesionego zażalenia. Stanowisko Sądu pierwszej instancji należało, bowiem odczytać łącznie z wcześniejszym fragmentem wypowiedzi Sądu, iż nie przedstawiono żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżących następstw wykonania decyzji, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych też względów, nie można było dopatrzeć się w zaskarżonym postanowieniu Sądu uchybienia normie art. 144 w związku z art. 166 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazywanie natomiast na powiązanie normy art. 144 z art. 163 § 2 P.p.s.a. wobec braku przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie i nie dostrzeżenia z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny uchybień stanowi o niezasadności zarzutu opartego na naruszeniu powyższych przepisów.
Podzielić należało ocenę Sądu pierwszej instancji, iż wskazywane przez skarżących okoliczności nie pozwalały na uwzględnienie wniosku. O niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie mogły świadczyć ani same uprawnienia dla jej adresata wynikające z kontrolowanej w sprawie decyzji ostatecznej, ani prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, ani też w żaden sposób niesprecyzowane naruszenie prawa własności nieruchomości sąsiednich, czy równie ogólnikowo podnoszone zagrożenie stanu lokalnego środowiska. Brak przedstawienia konkretnych okoliczności związanych z tymi naruszeniami, czy zagrożeniami, w tym poparcia ich stosownymi dokumentami i analizami, uprawdopodobniającymi możliwość ich zaistnienia nie pozwala na przyjęcie ewentualnej możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. w stosunku do strony skarżącej.
Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.