Postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r., II OZ 34/18

Wydany

30 stycznia 2018 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 704/17 o odrzuceniu skarg

Skład

Sędzia NSA Paweł Miładowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skarg B. K. S., A. H. O., J. B. i K. H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 14 lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 704/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargi A. H. O., J. B. i K. H. S., wskazując, że skarżący, pomimo wezwań skierowanych do nich nie uzupełnili braków formalnych swoich skarg. A. H. O. i J. B. nie nadesłały odpisów swoich skarg i nie uiściły wpisów sądowych od tych skarg, zaś K. H. S. nie nadesłał wymaganej ilości odpisów swojej skargi (87 sztuk).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. H. S., podnosząc zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W ocenie wnoszącego zażalenie, brak formalny skargi w postaci braku jej odpisów był pozorny, ponieważ wszystkie złożone w niniejszej sprawie skargi pochodzące od różnych podmiotów posiadały tą samą treść. Zauważył to organ, który sporządził jedną dla wszystkich skarg odpowiedź na skargi, wskazując, że skargi te pozostają tożsame.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.

Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Natomiast osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika niewątpliwie, że odpisy złożonego do akt spraw pisma doręcza się zarówno stronom w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., jak również uczestnikom postępowania w rozumieniu art. 33 p.p.s.a., ponieważ ustawa p.p.s.a. przyznaje uczestnikom postępowania prawa strony. Jednym z zasadniczych praw strony i uczestnika postępowania jest prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu, któremu to prawu odpowiada obowiązek sądu do doręczania wszystkim stronom i uczestnikom postępowania zarówno pism składanych przez inne strony do akt sprawy w toku tego postępowania, jak również odpisów rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd. Prawa stron i uczestników postępowania nie zostały w żaden sposób ograniczone, a w szczególności nie wynika z nich, że stronom i uczestnikom postępowania nie doręcza się odpisów pism procesowych składanych przez inne strony toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W innym wypadku interpretacja ww. przepisów w sposób nieuzasadniony ograniczałaby uprawnienia przysługujące stronom i uczestnikom postępowania. Trafnie zatem Sąd I instancji wydał zarządzenie w zakresie wezwania wszystkich skarżących do nadesłania odpowiednio odpisów ich skarg w celu doręczenia ich pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takie działanie Sądu I instancji jest o tyle uzasadnione, że, co prawda, w zawartości merytorycznej skarg, skargi te rzeczywiście charakteryzuje tożsama treść, jednak skargi te różnią się oznaczeniem podmiotów skarżących. Z tego względu nie można stwierdzić, że są to te same skargi. Z poszczególnych skarg nie wynika bowiem aby stronami skarżącymi były też inne osoby fizyczne. Oznaczenie zaś strony skarżącej jest jednym z podstawowych wymogów pisma procesowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jest to bowiem kluczowa informacja wskazująca na podmiot (np. osobę fizyczną), który wnosi skargę. A zatem wniesione w niniejszej sprawie skargi różnią się zasadniczą kwestią – oznaczeniem strony skarżącej. A więc skargi te dokładnie wskazują poszczególne podmioty, od których pochodzą, niezależnie od zawartości merytorycznej tych skarg. Dlatego zasadnie Sąd I instancji wezwał poszczególnych skarżących do nadesłania odpisów swoich skarg niezależnie od treści odpowiedzi na skargi, w której organ administracyjny jedynie "zbiorczo" odniósł się do wszystkich skarg w jednym piśmie procesowym. Ponadto w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie istnieje przepis prawa, który dałby podstawę do wyprowadzenia normy prawnej umożliwiającej uznanie za skuteczne wobec wszystkich skarżących nadesłanie odpisów skargi tylko przez jedną ze stron skarżących, w sytuacji gdy skargi w sprawie odrębnie wnosiły także inne podmioty. Oznacza to, że istniejące braki formalne poszczególnych skarg w odniesieniu odpowiednio do A. H. O., J. B. i K. H. S. były brakami uniemożliwiającymi nadanie ich skargom należytego biegu.

Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Ponadto zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którą niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargi A. H. O., J. B. i K. H. S., w sytuacji gdy na wezwanie Sądu wymienieni wyżej skarżący nie nadesłali odpisów własnych skarg.

Dodatkowo Sąd prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do A. H. O. i J. B., które to skarżące, poza nienadesłaniem odpisów skarg, nie uiściły też wpisu sądowego od swoich skarg.

Z tych względów, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.