Postanowienie NSA z 29 marca 2006 r., II OZ 340/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia Ochrony Środowiska i Zdrowia "[...]" we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt II SA/Wr 788/03 o odrzuceniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Ochrony Środowiska i Zdrowia "[...]" we Wrocławiu

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2005r. sygn. akt II SA/Wr 788/03 wydanego

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski

Sprawa

w sprawie ze skargi K. S.-B. i Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: - oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006r., odrzucił skargę kasacyjną Stowarzyszenia Ochrony Środowiska i Zdrowia "[...]" we Wrocławiu, reprezentowanego przez adwokata, od wyroku tego Sądu z dnia 10 sierpnia 2005r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została opłacona, wobec czego należało ją odrzucić bez wezwania do uiszczenia opłaty, stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na powyższe postanowienie skarżące Stowarzyszenie wniosło zażalenie, w którym zarzuciło, iż Sąd oparło swoje rozstrzygnięcie o nieobowiązujący stan prawny. Podnieśli, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż wpis od wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej podlega opłacie stałej. Ponadto Stowarzyszenie jest uczestnikiem postępowania, które włączyło się do niego w toku sprawy i nie miało wiedzy co do wysokości i sposobu liczenia wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wymogi ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym, obejmują między innymi sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w określonych sprawach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, z wyjątkami, które nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy (art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do art. 221 tej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna stosownie do przepisu § 2 ust. 3 pkt 2 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) podlega wpisowi stałemu w wysokości 250 złotych. Tymczasem skarga kasacyjna nie została w ogóle opłacona.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia, stwierdzić należy, iż wywody Sądu I instancji, jak i argumenty dotyczące wysokości wpisu od skargi złożonej na decyzję SKO we Wrocławiu z dnia 4 marca 2003r., nie mają żadnego znaczenia, gdyż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004r. tj. od daty dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej. To zaś skutkuje ustaleniem wysokości i pobraniem wpisu od tej skargi wyłącznie na zasadach przewidzianych w tym akcie prawnym. Z przepisów intertemporalnych wynika, że nie sposób odwołać się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz.U. Nr 117, poz. 563 ze zm.), ponieważ przepis art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) nie odsyła do wpisu od skargi kasacyjnej, instytucji nieznanej w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r., czyli do dnia obowiązywania w sprawach sądowoadministracyjnych powoływanych przez Sąd przepisów.

W odniesieniu do argumentów zawartych w zażaleniu, kwestionujących "stały" charakter wpisu, wskazać należy, iż w myśl zaś art. 230 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Art. 231 tej ustawy nie nasuwa wątpliwości, kiedy pobiera się wpis stały: mianowicie w sprawach innych niż te, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. odsyłając do wysokości wpisu od skargi, nawiązuje również do charakteru tego wpisu, czy jest on stały, czy stosunkowy. W konsekwencji należy uznać, że wpis należny od skargi kasacyjnej (w której przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne), jak również ściśle oznaczony przez ustawodawcę stały ułamek jego wysokości, ma charakter wpisu stałego. Kryterium stałego charakteru wpisu odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz również taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość. Na tle regulacji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie konieczne jest wprawdzie przeprowadzenie operacji rachunkowej, polegającej na podzieleniu określonej liczby przez dwa, ale zważyć należy, że wynik takiej operacji może być tylko jeden (analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 4 lutego 2005r., sygn. akt OZ 1350/04, nie publ.).

Skoro zatem w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez adwokata nie została opłacona, to zasadnie podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie podważają zbędne rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a dotyczące wysokości wpisu od skargi na decyzję organu administracji.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.