Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Sąd wskazał, iż wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie wskazał żadnych okoliczności na poparcie swojego wniosku, a zatem nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z ryzykiem wyrządzenia mu znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm./, dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla wnioskodawcy, a "w późniejszej fazie i dla Skarbu Państwa", co ma związek z treścią art. 22 w związku z art. 23 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 576).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego wystąpienia okoliczności stwarzających niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konstrukcja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji przy pomocy zwrotów nieostrych "wyrządzenie znacznej szkody", "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" wiąże się z koniecznością skonkretyzowania użytych przez ustawodawcę pojęć w postaci wyczerpującej argumentacji.
Sąd I instancji trafnie uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał on żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazanie przez skarżącego dopiero w zażaleniu, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapobiegnie utracie przez niego broni poprzez jej zniszczenie lub przeniesienie jej własności na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 23 § 2 pkt 1-3 ustawy o broni i amunicji, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, ponieważ w takich okolicznościach Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty podniesione w zażaleniu nie stanowią uzasadnionej podstawy do przyjęcia, że wykonanie kwestionowanej decyzji przed rozpoznaniem skargi sprowadzi na stronę niebezpieczeństwo, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwo w postaci spowodowania nieodwracalnych skutków skarżący upatruje w możliwości zniszczenia broni i amunicji złożonej do depozytu właściwego organu Policji bądź przeniesienia jej własności na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 22 w związku z art. 23 § 2 pkt 1-3 ustawy o broni i amunicji. Skarżący nie zauważa jednak, że zniszczenie broni i amunicji w trybie wskazanych przez niego przepisów następuje wyłącznie za zgodą lub na wniosek osoby składającej broń do depozytu. Również przeniesienie własności broni na rzecz Skarbu Państwa wymaga pisemnego oświadczenia takiej osoby. Przepisy ustawy przyznające skarżącemu prawo do decydowania o dalszych losach broni zabezpieczają zatem jego interesy jako właściciela broni i eliminują niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji w postaci zniszczenia broni lub przeniesienia własności wbrew jego woli. Skoro zatem utrata złożonej do depozytu broni może być jedynie następstwem decyzji skarżącego jako osoby, która po cofnięciu jej prawa do posiadania broni zdeponowała ją we właściwym trybie, nie można uznać, że w takim przypadku istnieje realne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, któremu zapobiec można na mocy postanowienia Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
.