Postanowienie NSA z 21 kwietnia 2010 r., II OZ 342/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.D. i H. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 642/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. D. i H. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 642/09, po rozpoznaniu wniosku Z.D. i H. D. odmówił wstrzymał wykonanie decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż warunkiem niezbędnym do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest powołanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący okoliczności takich nie podali, zatem brak jest podstaw do zastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z.D. i H.D. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, iż nie są w stanie ponieść kosztów związanych z demontażem istniejących obiektów, tj. altany drewnianej, sanitariatu i magazynku na narzędzia, jak również kosztów związanych ze składowaniem bądź utylizacją składowanych elementów

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, iż chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jednakże podkreślenia także wymaga, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, iż decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku jej wykonania a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które z samej swej istoty może spowodować wyrządzenie stronie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki.

Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem rozbiórka obiektów budowlanych będących przedmiotem zaskarżonej decyzji narazi skarżących na wyrządzenie znacznej szkody w postaci strat finansowych oraz nieodwracalne skutki związane ze zniszczeniem materiałów budowlanych wykorzystanych przy budowie tych obiektów.

W takiej sytuacji uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie określonej w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, instytucji ochrony tymczasowej.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu