Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2641/13, odrzucił skargę Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd uznał, że Z. K. nie miał zdolności sądowej do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem nie została ona do niego skierowana, nie był stroną tego postępowania.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania w części dotyczącej R. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Adresatem tej decyzji byli jedynie R. K. i inwestor Z. B. Wobec czego jedyną osobą, oprócz inwestora, mającą przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym miał R. K. jako jedyny właściciel działki sąsiadującej z działką inwestycyjną. Z. K. nie ma legitymacji skargowej w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2013 r. znak [...].
Skoro Z. K. przekazał w dniu [...] kwietnia 2005 r. w akcie darowizny nieruchomość na rzecz syna R. K. i nieruchomość należąca już do R. K. sąsiaduje z nieruchomością inwestora, to jedyną osobą, oprócz inwestora, mającą przymiot strony w postępowaniu odwoławczym a zatem również nieważnościowym ma R. K. Mając to na uwadze Sąd wskazał, że legitymację skargową do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, której stronami są inwestor i R. K. mają jedynie te osoby a nie Z. K. Wobec tego wniesienie skargi przez Z. K. w niniejszej sprawie było niedopuszczalne bowiem nie miał on legitymacji skargowej. Nie był stroną tego postępowania.
Zatem skarga Z. K., jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w dniu [...] listopada 2015 r. R. K. i Z. K. Domagali się jego uchylenia z uwagi na okoliczność, że wniosek o prawo pomocy Z. K. nie został prawomocnie rozpoznany przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi.
W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Z. K. i R. K. złożyli wniosek o zwolnienie od wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt. VII SA/Wa 2640/13 o odrzuceniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej Z. K. zasługuje na uwzględnienie.
W zakresie R. K. wniosek ten jest bezprzedmiotowy albowiem postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r. wydanym w niniejszej sprawie przyznano mu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Zatem stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało orzec o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem R. K. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze argumentację wskazaną we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. oraz materiał zgromadzony w aktach sprawy uznał, że przyznanie Z. K. prawa pomocy poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 23 października 2015 r. w kwocie 100 złotych będzie zasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Przechodząc do rozpatrzenia zażalenia NSA stwierdza, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Brak legitymacji skargowej skutkuje niedopuszczalnością drogi sądowoadministracyjnej, a taka sytuacja - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - obliguje sąd do odrzucenia skargi. Stosownie bowiem do powołanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Z akt sprawy wynika, że Z. K. nie posiadał legitymacji do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] wydanej na skutek odwołania od decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Nidzicy z dnia [...] kwietnia 1994 r. nr [...] nakładającej na Z. B. obowiązki, ani też w żaden sposób nie wykazał swojego interesu prawnego. Należało zatem uznać, że nie przysługuje mu legitymacja skargowa w niniejszej sprawie, zatem skarga Z. K., jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Jedynie R. K. i inwestor jako strony postępowania przed organami administracyjnymi mogły zaskarżyć decyzję z dnia [...] października 2013 r. znak [...], którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania w części dotyczącej R. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2013 r. nr [...]. Adresatem tej decyzji byli jedynie R. K. i inwestor Z. B. Wobec czego jedyną osobą, oprócz inwestora, mającą przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym ma R. K. jako jedyny właściciel działki sąsiadującej z działką inwestycyjną.
Tym samym słusznie zauważył Sąd I instancji, że stroną postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji (decyzja z dnia [...] października 2013 r. znak [...]), był wyłącznie R. K. i inwestor. To do nich adresowana była zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za prawidłowe zaskarżone postanowienie z dnia 23 października 2015 r., stosownie do art. 184 z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.