Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw M. P. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 stycznia 2016 r., co potwierdzone jest podpisanym przez niego zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach sprawy. Zaś sprzeciw od tego postanowienia wniesiony został w dniu 3 lutego 2016 r., czyli jeden dzień po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; ze zm., dalej P.p.s.a.). W konsekwencji, Sąd uznał, że przedmiotowy sprzeciw należało odrzucić jako spóźniony, stosownie do art. 259 § 2 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. P., zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że sprzeciw został wniesiony po terminie. M. P. wyjaśnił, że sprzeciw wniósł w dniu 3 lutego 2016 r., ponieważ postanowienie z dnia 13 stycznia 2016 r. odebrał w dniu 27 stycznia 2016 r., a nie – jak podał Sąd pierwszej instancji – w dniu 26 stycznia 2016 r. W tym względzie powołał się na dowód w postaci kserokopii koperty, na której odnotował datę odbioru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Stosownie do art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że sprzeciw został przez M. P. wniesiony w dniu 3 lutego 2016 r. Powyższe wynika ze stempla pocztowego na kopercie, w której wysłano wskazane pismo procesowe. Okoliczność tą potwierdza także sam skarżący w złożonym zażaleniu.
Kwestię sporną stanowi natomiast data doręczenia M. P. postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r., a tym samym data rozpoczęcia biegu terminu do skutecznego wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że postanowienie to zostało doręczone w dniu 26 stycznia 2016 r. Ustalenia tego Sąd pierwszej instancji dokonał na podstawie znajdującego się w aktach potwierdzenia odbioru.
Istotne dla rozpoznawanej sprawy jest to, że potwierdzenie odbioru (pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej) ma status dokumentu urzędowego, co oznacza, że stwierdza zaistnienie opisanych w nim faktów i korzysta z domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawdą (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 496/12; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej - orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie zgodności z prawdą w stosunku do dokumentu urzędowego, którym jest potwierdzenie odbioru, można skutecznie podważyć (zob. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I GSK 16/13; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej - orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenie o rzekomym odebraniu przez M. P. postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r. w dniu 27 stycznia 2016 r., a nie – jak podał Sąd pierwszej instancji – w dniu 26 stycznia 2016 r., nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zatem dać wiary oświadczeniu złożonemu przez skarżącego w zażaleniu i uznał, że domniemanie zgodności z prawdą okoliczności stwierdzonych w znajdującym się w aktach sprawy potwierdzeniu odbioru zaskarżonego postanowienia nie zostało skutecznie podważone.
W rozpoznawanej sprawie, tak jak zostało to wskazane w zaskarżonym postanowieniu Sądu pierwszej instancji, postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 stycznia 2016 r. W aktach sprawy (karta nr 46) znajduje się podpisane osobiście przez skarżącego potwierdzenie odbioru tego postanowienia we wskazanej wyżej dacie.
Zatem, stosownie do art. 259 § 1 P.p.s.a., termin do wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia upływał w dniu 2 lutego 2016 r. Sprzeciw wniesiony w dniu 3 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) był więc spóźniony, bowiem złożony został jeden dzień po terminie do dokonania tej czynności. Oznacza to tym samym, że sprzeciw nie był skuteczny. Zasadnie zatem sprzeciw ten został odrzucony przez Sąd pierwszej instancji stosownie do art. 259 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.