Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2005r., sygn. akt II SA/Gd 954/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania E. S. prawa pomocy w zakresie częściowym. Sąd I instancji stwierdził, że dochodem rodziny jest emerytura skarżącej w kwocie 1800 zł brutto, dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1900 zł miesięcznie i wynagrodzenie męża skarżącej w wysokości 172,53 zł miesięcznie. Sąd ocenił, że skarżąca nie wykazała, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż regularność i wysokość dochodów pozwalają na poniesienie kosztów sądowych, które na obecnym etapie wynoszą 500 zł z tytułu wpisu od skargi. Sąd podniósł także, iż spłata rat kredytu (czy rat leasingowych) zaciągniętego na zakup samochodu nie może być traktowana jako wydatek przeznaczony na konieczne utrzymanie własne i rodziny.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca E. S., zarzucając, iż Sąd potraktował leasing samochodu jako wydatek luksusowy, co prowadziło do uznania, że skoro stać skarżącą na ratę miesięczną w wysokości 1000 zł, to może ona ponieść opłatę sądową w kwocie 500 zł. Podkreśliła, że wysokość jej wydatków jest na tyle znaczna, że kwota wpisu jest dla niej zbyt wysoka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.
W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżącej i biorąc po uwagę jej dochody i możliwości finansowe zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego nie przekracza jej możliwości finansowych. W szczególności zgodzić się trzeba z twierdzeniem Sądu, iż łączny dochód w kwocie 3.872,53 zł brutto miesięcznie jest dochodem umożliwiającym uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 500 zł, kwocie niewygórowanej w stosunku do dochodu.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.