Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. i M. W. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie powyżej 50 złotych i ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, iż we wniosku D. i M. W. podali, iż nie mają nikogo na utrzymaniu oraz nie pozostają z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Na ich miesięczny dochód składają się: emerytura D. W. w wysokości 993 zł brutto (według kserokopii przekazu pocztowego 992,88 zł netto) oraz emerytura M. W. w wysokości 1202 zł brutto (według kserokopii przekazu pocztowego- 1201,92 zł netto). Co łącznie daje przybliżoną kwotę 2195 zł. Są współwłaścicielami nieruchomości - działki nr [...] i [...] w 1/4, położonej w N. D.. Nie posiadają natomiast żadnych oszczędności, papierów wartościowych oraz innych przedmiotów wartościowych. Nadto, jak wskazali skarżący, w mieszkaniu nie ma zimnej wody i ogrzewania. Skarżący oświadczyli też, że nie korzystali i nie korzystają z pomocy społecznej, miesięcznie wydają 100 złotych na leki oraz prąd - ok. 100-200 złotych.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uzasadniają przyznanie skarżącym prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie powyżej 50 zł, bowiem sytuacja materialna skarżących pozwalała na poniesienie przez nich kosztów sądowych w wysokości 50 złotych. Z powyższych względów również wniosek o ustanowienie adwokata został uwzględniony. Sąd pierwszej instancji wyszedł bowiem z założenia, że wnioskodawcy znajdują się w sytuacji, w której wymagają pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a ze względu na swój stan majątkowy nie są w stanie ponieść kosztów reprezentacji prawnej.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną- p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał D. i M. W. prawo pomocy w zakresie częściowym, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia zażalenie wniosła D. W., zaskarżając je w całości i wnioskując o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że w jej ocenie jest ono niesprawiedliwe i narusza jej prawa materialne. Zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rażące naruszenie "art. 54 i 55 o NSA" oraz orzekanie bez dokumentów. Dodatkowo wskazano na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 7, 8, 9, 10, 75, 77 i 135 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że przesłanki jakie musi spełnić osoba fizyczna, aby nastąpiło przyznanie jej prawa pomocy, czy to w zakresie całkowitym, czy też częściowym wskazuje art. 246 p.p.s.a. Podane w tym przepisie warunki, tj. brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1 § 1 wskazanego przepisu), czy też brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 § 1 tegoż przepisu) stanowią jedyną, legalną podstawę do przyznania prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sposób więc sformułowania przepisu art. 246 p.p.s.a. wskazuje, że w razie spełnienia warunków, o których mowa w § 1 pkt 1 lub 2 osobie fizycznej należy przyznać prawo pomocy w zakresie - odpowiednio całkowitym (art. 246 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony, mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, oceniając sytuację majątkową i możliwości płatnicze D. W. uznał, że zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stanowisko to w okolicznościach niniejszej sprawy należy podzielić.
Stwierdzić trzeba, iż skarżąca nie wskazała żadnych takich okoliczności faktycznych, które pozwalałyby na podważenie ustaleń przyjętych w zaskarżonym postanowieniu, a które skutkowałyby stwierdzeniem przez Sąd, iż zaistniały podstawy do przyznania prawa pomocy w zakresie określonym w skarżonym postanowieniu. Skarżąca nie wskazała natomiast na żadne takie względy, które pozwalałyby na przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Powyższe okoliczności nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń, jak i oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.
Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.