Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 399/14 oddalił skargę K. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. [...] C. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia[...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu technologicznego zakładu.
Pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. K. C. wniósł o doręczenie kopii protokołu z rozprawy, która odbyła się w dniu 16 czerwca 2015 r.
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2015 r. wezwał K. C. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 4 (czterech) złotych za sporządzenie kopii protokołu z rozprawy z dnia 16 czerwca 2015 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł K. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. [...] C. K.. W uzasadnieniu skarżący oświadczył, że nie stać go na uiszczenie opłaty kancelaryjnej i wniósł o zwolnienie z ponoszenia tego kosztu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 234 § 1 P.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną.
Z kolei stosownie do § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2003 r. nr 221, poz. 2192) za kopie i wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawane na wniosek pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł za każdą stronę kserokopii lub wydruku.
Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
W świetle powyższych przepisów Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie kopii dwóch kart A4 oraz pouczył o skutkach niewywiązania się z nałożonego przez Sąd obowiązku.
Odnosząc się do argumentacji przytoczonej w zażaleniu należy stwierdzić, że sytuacja finansowa skarżącego nie mogła uzasadniać uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Biorąc pod uwagę przedmiot niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Zatem kwestie podnoszone przez stronę nie mogły zostać uwzględnione. Na marginesie należy wskazać, że przedmiotem oceny Sądu była już kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1076/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 399/14 odmawiające przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Następnie trzykrotnie odmawiano skarżącemu zmiany postanowienia Sądu z dnia 27 sierpnia 2014 r. (postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 399/14; postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 260/15; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 399/14). Natomiast postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2016 r. odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy obejmującego częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.