Uzasadnienie
II OZ 347 / 06
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną H. G. od wyroku tegoż Sądu z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2003r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 2 stycznia 2006r. W dniu 17 stycznia 2006r., a więc w ustawowym terminie, została wniesiona skarga kasacyjna przez pełnomocnika procesowego skarżącej - radcę prawnego upoważnionego do reprezentowania strony. Wraz ze skargą kasacyjną został uiszczony wpis w kwocie 100 złotych. Tymczasem należny w przedmiotowej sprawie wpis od skargi kasacyjnej jest wpisem stałym i wynosi 250 złotych. Zdaniem Sądu skoro skarga kasacyjna została nienależycie opłacona przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, to zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała ona odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł działający w imieniu skarżącej pełnomocnik będący radcą prawnym.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono nieuwzględnienie na korzyść skarżącej sprzeczności istniejącej pomiędzy art. 221 w/wym ustawy a przepisem §5 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193), a ponadto pominięcie wewnętrznej niespójność pomiędzy postanowieniami tegoż rozporządzenia.
W ocenie strony skarżącej wpis sądowy z tytułu złożenia skargi kasacyjnej powinien wynosić kwotę 100 złotych, którą skarżąca uiściła w terminie, a nie kwotę 250 złotych, która odnosi się do tych skarg kasacyjnych, których przedmiotem zaskarżenia są orzeczenia dotyczące nakazów rozbiórek obiektów zdefiniowanych w Prawie budowlanych, zaś sprawy związane z nakazem rozbiórek domków letniskowych nie mogą być obejmowane opłatami w zakresie budownictwa, skoro pojęcie domku letniskowego nie mieści się w określeniu ustawowym "budynku" ani nie jest zaliczane do "tymczasowego obiektu budowlanego".
Wskazując powyższe okoliczności pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W niniejszej sprawie skarga wniesiona na decyzję dotyczącą nakazu rozbiórki podlegała wpisowi stałemu w wysokości 500 złotych ustalonemu zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Podkreślić przy tym trzeba, że bez znaczenia dla określenia wysokości wpisu jest to jaki obiekt objęty jest decyzją nakazująca jego rozbiórkę.
Przepis § 3 tegoż rozporządzenia wskazuje, że wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 złotych. Tak więc w myśl cyt. § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów wpis stały w niniejszej sprawie od skargi kasacyjnej wynosił 250 złotych.
Stosownie do przepisu art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W tym też terminie winna zostać uiszczona opłata stała należna od skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego bądź adwokata reprezentującego stronę zgodnie z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Trafnie ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wniesiona w niniejszej sprawie przez pełnomocnika będącego radcą prawnym skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu, a wobec tego to pełnomocnik upoważniony do reprezentacji skarżącej miał obowiązek opłacić skargę kasacyjną w należnej wysokości bez uprzedniego wezwania Sądu.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie od wniesionej skargi kasacyjnej opłata stała została uiszczona, ale częściowo, bowiem w kwocie 100 złotych zamiast należnych 250 złotych. Wprawdzie skarżąca uzupełniła brakującą część wpisu sądowego, jednakże wpłaty uzupełniającej w kwocie 150 złotych dokonała dopiero w dniu 24.02.2006r., a wiec po terminie wskazanym w art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uiszczenie przez pełnomocnika będącego radcą prawnym w terminie wskazanym w art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stałej opłaty w części, bowiem w wysokości niższej od kwoty opłaty stałej określonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi uchybienie wymogom zawartym w art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie znosi przyjętego w tym przepisie skutku prawnego w postaci odrzucenia środka zaskarżenia.
Podkreślić też trzeba, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 orzeczono o niezgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 2 Konstytucji RP oraz o zgodności art. 219 § 2 i art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z przepisami art. 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji RP.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.