Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 209/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił [...] Sp. j. w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wykorzystywania nazwy "CHLEB GRAHAM".
Sąd I instancji wskazał, iż w dniu 20 lutego 2015 r. do Sądu wpłynęła skarga [...] Sp. j. w P. na ww. decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dębicy z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] nakazującą zaprzestanie wykorzystywania nazwy CHLEB GRAHAM w oznakowaniu chleba w którego składzie, zgodnie z recepturą, znajduje się 20% dodatek mąki pszennej typ 1850 (mąka graham). Sąd I instancji wskazał, iż w skardze poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W ocenie skarżącej wykonanie decyzji grozi skarżącej znaczną nieodwracalną szkodą, spowodowaną koniecznością poniesienia kosztów, związanych z wykonaniem decyzji, tj. zmiany receptury, matryc do etykiet, utylizacji dotychczasowych etykiet.
Sąd I instancji rozpoznając przedmiotowy wniosek przywołał treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") i zaznaczył, iż przesłankami wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., są tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Przedmiotem rozpoznawanego wniosku jest decyzja, którą nakazano zaprzestania wykorzystywania nazwy CHLEB GRAHAM w oznakowaniu chleba, w którego składzie, zgodnie z recepturą, znajduje się 20% dodatek mąki pszennej typ 1850 (mąka graham). We wniosku skarżąca Spółka wskazała, że brak wstrzymania decyzji grozi jej znaczną, nieodwracalną szkodą, spowodowaną koniecznością poniesienia kosztów związanych ze zmianą receptury, matryc do etykiet i utylizacji dotychczasowych etykiet.
W ocenie Sądu I instancji przywołane przez skarżącą okoliczności tj. konieczność poniesienia kosztów nie dowodzą istnienia w niniejszym przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona poza ogólnikowymi i gołosłownymi twierdzeniami nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim nie wykazano jakie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania decyzji. Tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy Spółka dokonując usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku kontroli, już raz dokonała poprawienia wzoru etykiety, a fakt ten nie miał wpływu na dalszą działalność czy płynność finansową Spółki. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 p.p.s.a. Sąd I instancji zaznaczył, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie Sądu I instancji strona skarżąca nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonych rozstrzygnięć wobec czego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] Sp. j. w P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, a w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206).
W tym miejscu zaznaczyć należy, iż podstawę oceny konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji stanowią konkretne okoliczności faktyczne, które pozwolą na uprawdopodobnienie, że wykonanie powyższych decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia. Sąd oceniając podniesione we wniosku okoliczności bierze pod uwagę zarówno interesy strony skarżącej jak i uczestników postępowania.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalną szkodę spowodowaną koniecznością poniesienia kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji takich jak: zmiana receptury, matryc do etykiet, utylizacji dotychczasowych etykiet - uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie twierdzeń skarżącej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Stwierdzić należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji powodowałoby niepowetowane straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami. Skoro przedmiotowy wniosek strony skarżącej nie uprawdopodabnia wystąpienia ww. przesłanek, wniosek ten należało oddalić. W innym wypadku w zasadzie w każdej sprawie pomimo braku wykazania jakichkolwiek okoliczności można by wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, co w świetle art. 61 p.p.s.a. jest niedopuszczalne.
Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek - art. 61 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za prawidłowe.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, bowiem stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).