Postanowienie NSA z 23 kwietnia 2008 r., II OZ 348/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. w B.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 970/07 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do podpisania skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak [...], [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek "[...]" Sp. z o.o. w B. o przywrócenie terminu do podpisania skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Zarządzeniem z dnia 26 października 2007 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz o uzupełnienie jej braków formalnych poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie dwóch odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Powyższe wezwanie doręczone zostało Spółce w dniu 6 listopada 2007 r.

Sąd wskazał, że w dniu 4 grudnia 2007 r. S. B. stawił się w Sekretariacie Informacji o Sprawach tutejszego Sądu, gdzie podpisał pismo z dnia 13 listopada 2007 r. zawierające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i został poinformowany przez pracownika Sekretariatu o treści zarządzenia z dnia 26 października 2007 r., wzywającego Spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi i konieczności złożenia pełnomocnictwa, bądź innego dokumentu, z którego wynikałoby prawo do jednoosobowego reprezentowania "[...]" Sp. z o.o. w B. W dniu 5 grudnia 2007 r. S. B. podpisał skargę i złożył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzający jego prawo do jednoosobowego reprezentowania Spółki. Natomiast w dniu 6 grudnia 2007 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi, w którym podniósł, że dotychczasowy Prezes Zarządu "[...]" w dniu [...] listopada 2007 r. zbył wszystkie posiadane przez siebie udziały i nie przekazał nowym udziałowcom, ani też jemu, że w dniu 13 listopada 2007 r. upływa termin do podpisania skargi. Powyższe okoliczności oraz fakt, że Prezes Spółki nie posługuje się językiem polskim, spowodowały, że dopiero w dniu 4 grudnia 2007 r. wnioskodawca dowiedział się, że skarga nie została podpisana.

Oceniając zasadność wniesionego wniosku o przywrócenie terminu Sąd uznał, że podane przez stronę skarżącą okoliczności, wskazane jako usprawiedliwiające podpisanie skargi z uchybieniem terminu, nie mieszczą się w pojęciu "braku winy", o którym mowa w art. 87 p.p.s.a. W ocenie Sądu organizacja działalności i wewnętrzne sprawy Spółki nie mogą usprawiedliwiać braku winy w tym zakresie.

Skoro, zatem Spółka "[...]" w uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku nie wykazała, by w czasie biegu terminu do podpisania skargi, to jest w dniach od 7 do 13 listopada 2007 r., zaistniały okoliczności uprawdopodabniające brak jej winy w uchybieniu terminu, Sąd zobligowany był oddalić wniosek o przywrócenie terminu i orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] Sp. z o.o. w B., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i opierając zażalenie na zarzucie naruszenia art. 28, 86 i 87 p.p.s.a. Skarżący podmiot wskazał, że Sąd doręczył postanowienie wspólnikowi Spółki a nie przedstawicielowi organu Spółki uprawnionego do reprezentacji tejże Spółki zgodnie z ustawą Kodeks spółek handlowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin do dokonania określonej czynności.

Zauważyć trzeba, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała w sposób przekonywujący, że uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu nastąpiło bez jej winy. Fakt zbycia udziałów przez prezesa Spółki również nie usprawiedliwia nieterminowego działania w imieniu Spółki. Wskazane bowiem przez tegoż wnioskodawcę okoliczności istotnie wynikają z niewłaściwej organizacji Spółki, polegającym na braku porozumienia pomiędzy udziałowcami. Nie jest to zatem okoliczność uzasadniająca brak winy w terminowym dokonaniu czynności w postępowaniu sądowym.

Błędny jest także zarzut naruszenia art. 28 p.p.s.a. oparty na nieprawidłowym doręczeniu skarżonego orzeczenia osobie nieuprawnionej do reprezentowania skarżącej Spółki.

Przede wszystkim należy wskazać, że z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 20 listopada 2007 r. a więc z okresu poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcie wynika, iż jako organ uprawniony do reprezentacji Spółki występował wówczas jej prezes – G. M.. Adresatem z kolei tegoż rozstrzygnięcia był umocowany do działania w imieniu Spółki przez ówczesnego Prezesa – S. B., co wynika z załączonego do dokumentacji sprawy pełnomocnictwa, udzielonego przez Prezesa – G. M.. Bez względu na ten fakt, stwierdzić należy, iż aktualnym Prezesem zarządu "[...]" Sp. z o.o. w B. jest S. B., co wynika z pieczęci widniejącej na zażaleniu.

W tych warunkach z braku podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny orzekła jak w sentencji niniejszego postanowienia na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.