Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr I OT/73/2023, w przedmiocie uzupełnienia postanowienia.
Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr I OT/73/2023, o uzupełnieniu postanowienia tego organu z dnia 7 stycznia 2020 r., nr I OT/4/2020. Powołując się na treść art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: "K.p.a.", WSA wskazał, że zawarta w powyższym przepisie konstrukcja instytucji uzupełnienia postanowienia/decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. Wskazano, iż z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga co do istoty sprawy, to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". Wobec powyższego uznano, że skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości.
Argumentując skarżąca wskazała, że posiada podmiotowe prawo do wniesienia skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Podniosła, iż wskazany przez Sąd I instancji przepis art. 111 § 1 K.p.a. nie znajduje żadnego uzasadnienia w sprawie. Wskazano na uchybienie przez WSA przepisom art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr I OT/73/2023, uzupełnił postanowienie tego organu z dnia 7 stycznia 2020 r., nr I OT/4/2020, na podstawie art. 77 § 2 K.p.a. (błędnie wskazanego przez strony jako: "art. 77 ust. 2"), poprzez dodanie obowiązku wykonania i dostarczenia do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy wyników pomiarów emisji hałasu generowanego przez instalację wodną. Przedmiotem postanowienia było przeprowadzenie środka dowodowego. Zgodnie z art. 77 § 2 K.p.a., organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu; organ może to uczynić na żądanie strony lub z urzędu.
Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku postanowienia wydawanego na podstawie art. 77 § 2 K.p.a. takiego wskazania brak. Zgodnie z art. 142 K.p.a., może być ono kwestionowane łącznie z decyzją w odwołaniu (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 454; Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el. 2023, pkt 8 do art. 77).
Sąd I instancji błędnie zakwalifikował postanowienie z dnia 14 kwietnia 2023 r. przypisując do niego podstawę prawną z art. 111 § 1 K.p.a. W zakresie zmiany, uzupełnienia lub uchylenia postanowienia dowodowego nie stosuje się przepisów Kodeksu dotyczących zmiany lub uchylenia postanowień (patrz: A. Wróbel, op. cit. pkt 8 do art. 77). Na działanie organu w przedmiocie zakreślonym przez skarżącą nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a zatem w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a., nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (patrz: A. Wróbel, op. cit. pkt 8 do art. 77; Tadeusz Woś [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, WK 2016, pkt 39 do art. 3).
W konsekwencji skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Powyższe rozważania uprawniają do przyjęcia, że orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.