Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 469/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną złożoną przez A. i Z. B. od postanowienia tego Sądu z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 469/04 odrzucającego skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 czerwca 2004 r., nr IXa-227/04. Argumentując rozstrzygnięcie wskazano, że skarga kasacyjna, wbrew wymogowi art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Podpisali ją natomiast osobiście obydwoje skarżący. Skarga kasacyjna sporządzona przez nieuprawniony podmiot podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Postanowienie to A. i Z. B. zaskarżyli zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu podnieśli, że postanowienie odrzucające skargę kasacyjną w nieuprawniony sposób pozbawia ich prawa do sądu i zmusza do ponoszenia wydatków związanych z ustanowieniem adwokata lub radcy prawnego. Niezależnie od tego skarżący sprecyzowali w zażaleniu argumenty przemawiające za nielegalnością zaskarżonej przez nich decyzji organu II instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
argumenty zażalenia nie mogą zostać poddane ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż złożone przez A. i Z. B. zażalenie nie odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 194 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
W badanej sprawie zażalenie kwestionujące zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej, nie zostało sporządzone ani przez adwokata, ani też przez radcę prawnego. Sami skarżący sporządzili ten środek odwoławczy podpisując się pod jego treścią. Ustawowy wymóg sporządzenia zażalenia kwestionującego zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej przez podmiot posiadający szczególne kwalifikacje zawodowe stanowi przeszkodę dla wnoszenia tego rodzaju środków zaskarżenia z oczywiście nieuzasadnionych powodów lub nie odpowiadających zaostrzonym warunkom formalnym. W piśmie z dnia 10 marca 2005 r. skarżący zostali prawidłowo pouczeni o wymogach, jakim powinna czynić zadość osoba sporządzająca zażalenie kwestionujące zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej. Zostali również – w tym samym piśmie – pouczeni o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Z prawa tego jednak skarżący nie skorzystali.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie kwestionujące zasadność skargi kasacyjnej, które nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego podlegało odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny jako niedopuszczalne. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie odrzucił tego zażalenia, stosownie do art. 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 obowiązek ten spoczywa na Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Mając powyższe na względzie, należało w oparciu o art. 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.