Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2912/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżących, jako wniesioną z uchybieniem terminu.
Sąd, powołując się na treść art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 5 października 2018 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 listopada 2018 r. Skarga została zaś wniesiona 6 listopada 2018 r., a więc po terminie.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosły skarżące, podnosząc, że ustanowienie w sprawie jednego pełnomocnika determinowało w sprawie obowiązek doręczenia decyzji każdej ze stron postępowania (poprzez pełnomocnika, stosownie do treści art. 40 § 2 K.p.a.). W tej sprawie pełnomocnikowi skarżących doręczono wyłącznie jeden egzemplarz decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu z treści art. 40 § 2 K.p.a. nie wynika obowiązek doręczenia jednemu pełnomocnikowi kilku stron postępowania o wspólnych interesach odpowiedniej ilości odpisów decyzji administracyjnej. Kwestia ta nie została wprost uregulowana w procedurze administracyjnej. Przepis ten statuuje ogólną zasadę, zgodnie z którą jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Dlatego określone wnioski należy wyprowadzić z okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie odwołanie wniosły obie skarżące w jednym piśmie, w którym został wskazany dla nich obu jeden pełnomocnik, posiadający stosowne pełnomocnictwa do reprezentacji skarżących. Tego rodzaju umocowanie do reprezentacji obejmuje swoim zakresem także odbiór korespondencji. Poza tym procedurze administracyjnej znana jest instytucja doręczania jednego pisma dwóm lub kilku stronom postępowania, jeżeli w podaniu (np. odwołaniu) wskazano jedną jako upoważnioną do odbioru pism.
Dlatego w okolicznościach przedmiotowej sprawy skierowanie jednego egzemplarza decyzji do pełnomocnika obu skarżących nie może stanowić podstawy do uznania, że doszło do wadliwego doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżących. Ponadto po dokonaniu doręczenia decyzji ani pełnomocnik, ani skarżące nie kwestionowały prawidłowości doręczenia i w konsekwencji została wniesiona przedmiotowa skarga.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zażaleniu nie podważono zatem skuteczności doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżących. Nie podważono tym samym oceny wypowiedzianej przez Sąd I instancji, zgodnie z którą decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu 5 października 2018 r., zaś skarga została wniesiona 6 listopada 2018 r., a więc po terminie, co uprawniało Sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.