Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 47/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. D. i R. D., zw. dalej skarżącymi, na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., zw. dalej WINB, z dnia 30 listopada 2015r., nr..., w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Sąd wskazał, że skarżący wnieśli do Sądu I instancji skargę na decyzję WINB z dnia 30 listopada 2015 r. nakazującą skarżącym oraz H. i Z. R, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym komina zlokalizowanego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ul. J.... w M., poprzez: (1) przemurowanie komina, w części obejmującej przewód dymowy oraz przewód spalinowy ponad posadzką poddasza do wylotu przewodów kominowych ponad dachem wraz z wykonaniem nowej czapy kominowej na całym kominie; (2) montaż wkładu żaroodpornego w przewodzie dymowym, obsługującym kocioł na paliwo stałe, zlokalizowanym w budynku mieszkalnym przy ul. J...., w terminie do 31 marca 2016 r.
W dniu 1 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 30 listopada 2015 r. Opisując dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, pełnomocnik odniósł się do remontu komina ponad linią dachu wykonanego przez H. i Z. R. w 2011 r., wyraził uwagi odnośnie wydanych w sprawie opinii technicznych dotyczących stanu spornego komina, sposobu remontu komina zaproponowanego przez H. i Z. R. oraz złożonej przez nich skargi. Końcowo, pełnomocnik powołując się na stosunki panujące między rodzinami wywiódł, że wspólne przeprowadzenie remontu komina będzie niemożliwe. Wystąpienie nieuniknionego sporu spowoduje zatrzymanie prac i zagrożenie obiektu skarżących niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek Sąd I instancji wywiódł, że skarżący nie przedstawili żadnej konkretnej argumentacji wskazującej na okoliczności, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd wskazał, że w świetle przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać uwagi skarżących odnoszące się do wydanych opinii dotyczących stanu technicznego komina, remontów przeprowadzonych przez małżeństwo R. w 2011 r., czy też zarzutów złożonej przez nich skargi.
W ocenie Sądu, wstrzymania wykonania decyzji uzasadniać nie mogą również stosunki panujące między stronami zobowiązanymi do wykonania określonych czynności. Tym bardziej, że nakazane w niniejszej sprawie roboty służą zapewnieniu bezpiecznego dla zdrowia ludzi użytkowania budynku.
Wobec powyższego Sąd I instancji przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek określanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wskazali bowiem, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z tego względu, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 7 marca 2016 r. skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonalności decyzji, a w szczególności, że we wniosku skarżących brak jest uzasadnienia, które pozwalałoby na jego merytoryczną ocenę i uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że pismo skarżących z dnia 7 marca 2016 r. zatytułowane "Skarga kasacyjna" potraktować należało jako zażalenie na postanowienie z dnia 18 lutego 2016 r., ponieważ w świetle art. 46 p.p.s.a. o charakterze prawnym pisma strony przesądza jego treść. Prawidłowe oznaczenie pisma należy uznać za element, którego brak nie jest na tyle istotny, aby uniemożliwił sądowi rozpoznanie rzeczywistej intencji strony, którą komunikuje dane pismo, gdy spełnia ono pozostałe wymogi formalne określone w art. 46 p.p.s.a. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyrażał wielokrotnie w swoich postanowieniach (por. postanowienia z dnia 28 września 2010 r., I FZ 278/10; z dnia 23 czerwca 2009 r., II FZ 197/09; z dnia 19 stycznia 2007 r., II FZ 793/06, z dnia 25 października 2010 r., II FZ 530/10, z dnia 19 października 2012 r., II FZ 1022/12 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA).
Przystępując do rozpoznania zażalenia, wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12, w CBOSA). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że skarżący nie przedstawili okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie zabrakło prawidłowego uzasadnienia wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wniosek skarżących nie odnosi się wprost do przesłanek, które stanowią podstawę udzielenia ochrony tymczasowej, a za przesłanki takie, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, nie można uznać podniesionych we wniosku spostrzeżeń dotyczących stanu technicznego komina, remontów, stosunków panujących między stronami czy też zarzutów skargi.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarżący nie wykazali w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyżej wskazano w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Nie ulega więc wątpliwości, że same obawy skarżących dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że właściwe funkcjonowanie komina leży w interesie skarżących.
Nie mogły również zasługiwać na uwzględnienie twierdzenia skrażących, stanowiące podstawę skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Stąd argumenty podniesione w skardze, lub tożsame z argumentami tam podniesionymi, nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji nie naruszył ww. przepisu, bowiem wyrażony w zażaleniu pogląd, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, jest oczywiście prawidłowy i powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie mniej jednak nie oznacza, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu, bez konieczności uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Prawidłowe uzasadnienie wniosku umożliwia przeprowadzenie przez Sąd I instancji oceny okoliczności danej sprawy w kontekście złożonego wniosku, a wbrew twierdzeniom zażalenia, okoliczności, które skarżący powinien przedstawić we wniosku o wstrzymania wykonania nie są faktami powszechnie znanym i to na skarżących ciążył ciężar ich przedstawienia Sądowi.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1