Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi H. W. oraz M. i M. O. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zwrócił skarżącym uiszczone przez nich wpisy od skarg.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2017 r. wezwano H. W. do uiszczenia wpisu sądowego od jej skargi w kwocie 300 zł oraz solidarnie M. i M. O. do uiszczenia wpisu od ich skargi w kwocie 300 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy tych zarządzeń doręczono H.W. 31 października 2017 r., a M. i M. O. 3 listopada 2017 r. W dniu 6 listopada 2017 r. H. W. uiściła wpis od skargi w kwocie 150 zł, natomiast w dniu 7 listopada 2017 r. M. O. uiścił wpis od skargi w kwocie 150 zł.
Uzasadniając odrzucenie ww. skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uiszczono od niej należnego wpisu. Skarżący uiścili wpisy od swoich skarg w niepełnej wysokości – jedynie po 150 zł, w związku z powyższym skargi te należało odrzucić w oparciu o ww. przepis.
Jednobrzmiącymi zażaleniami H.W. oraz M. i M. O. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę bądź uchylenie. W uzasadnieniach ww. zażaleń podniesiono, że Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 12 października 2017 r. wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 300 zł nadmieniając, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia - nie zostało zawarte czytelne wezwanie o dokonaniu wpisu "po" 300 zł tylko uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Skarżący podnieśli, że słowo "solidarnie" zawarte w zarządzeniu sądu utwierdziło ich o dokonaniu jednego wpisu sądowego w kwocie 300 zł od jednej sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 1555/17. Dokonana przez nich interpretacja zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu nie była celowa, a wniesiona opłata po 150 zł przez H. W. i M. O. była dokonana w dobrej wierze jako opłata od jednej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne).
W niniejszej sprawie, w związku z nieuiszczeniem przez skarżących wpisów od ich skarg na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2017 r. wezwano skarżącą Hannę Wielgosz oraz solidarnie skarżących M. i M. O. do uiszczenia tych wpisów w wysokości 300 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skarg. Powyższe zarządzenia skutecznie doręczono: skarżącej H. W. w dniu 31 października 2017 r. (k. 58), a skarżącym M. i M.O. w dniu 3 listopada 2017 r. (k. 60 i 61).
W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął H. W. w dniu 7 listopada 2017 r., a M. i M. O. w dniu 10 listopada 2017 r. Skarżący nie uczynili jednak zadość ww. wezwaniom bowiem uiścili wyłącznie część należnych wpisów od swych skarg (po 150 zł). W związku z powyższym stwierdzić należało, że zasadnie zaskarżonym postanowieniem odrzucono ich skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Podkreślenia wymaga przy tym, że zasadnie Sąd I instancji, pomimo wniesienia skargi przez H. W. oraz M. i M. O. w jednym piśmie, wezwał oddzielnie H. W. oraz solidarnie M. i M. O. do uiszczenia wpisów w wysokości 300 zł. Między H. W. a M. i M. O. nie istniały bowiem wspólne prawa i obowiązki, których istnienie świadczyłoby o wniesieniu jednej skargi podlegającej jednej opłacie. Interes prawny H. W. w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały oparty był bowiem na jej prawie własności do działek o nr ewid. [...], [...] i [...], a interes prawny M. i M. O. na ich wspólnym prawie własności do działek o nr ewid. [...], [...] i [...] (wspólność ustawowa małżeńska).
Sąd I instancji słusznie zatem wezwał osobno H. W. i solidarnie M. i M. O. do uiszczenia wpisów od wniesionych przez nich skarg w wysokości 300 zł, gdyż reprezentowali oni w sprawie swój własny interes prawny wynikający z ww. prawa własności, mimo iż cel, który chcieli oni osiągnąć zaskarżając uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011 r. jest dla nich wspólny.
Okoliczności przedstawiane przez skarżących w zażaleniach, a więc błędna interpretacja treści zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisu, nie mają natomiast wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skarg.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.