Postanowienie NSA z 25 maja 2005 r., II OZ 352/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, z dnia 3 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 387/04 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi L. J. M. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 14 maja 2004 r. o nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy wydania nakazu zamurowania otworów okiennych, - postanawia – oddalić zażalenie.

Sentencja

przewodniczący sędzia NSA Ludwik Żukowski

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (zwany dalej WSA), postanowieniem z dnia 3 lutego 2005r. sygn. akt II SA/Lu 387/04, postanowił odmówić skarżącym L. i J.M. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego należnego z tytułu wniesienia skargi do WSA na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie.

Na wyżej wymienione postanowienie WSA w Lublinie, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący. W swym piśmie L. i J. M. usprawiedliwiają uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu m.in. tym, że kwota wpisu sądowego została przez nich uiszczona w terminie za pośrednictwem poczty. Nie można im zarzucić winy, że opłata sądowa została zaksięgowana na rachunku sądu już po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W petitum zażalenia skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia WSA w Lublinie.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zawarty w zażaleniu wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia nie znajduje podstaw w zakresie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie ma kompetencji do orzekania merytorycznego poza wyjątkami ściśle określonymi w ustawie (art.185 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Nie ulega wątpliwości, iż skarżący w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uiścili należnego od skargi wpisu sądowego. Spowodowało to odrzucenie ich skargi w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a.

Postanowienie WSA w Lublinie z dnia 23 grudnia 2004r. sygn. akt II SA/Lu 387/04 o odrzuceniu skargi skarżący otrzymali w dniu 3 stycznia 2005r., co potwierdza dowód doręczenia, na którym L. M. złożyła swój własnoręczny podpis. Ponieważ J. M. w swym wniosku o przywrócenie terminu twierdzi, że powodem uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi była jego niewiedza o konieczności uiszczenia wpisu na rachunek bankowy bądź w kasie sądu, za czas w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należy uznać dzień, w którym strona dowiedziała się o tej konieczności, czyli dzień otrzymania odpisu postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2004r. o sygn. akt II SA/Lu 387/04. Oznacza to, że termin 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zakończył się w dniu 10 stycznia 2005r. w poniedziałek. Nie ulega też kwestii, iż strona wniosek o przywrócenie terminu złożyła w Sądzie osobiście w dniu 20 stycznia 2005r., a więc z przekroczeniem określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. terminu 7 dni. Należy przypomnieć, że według treści tego przepisu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Wobec przekroczenia określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminu Sąd pierwszej instancji miał podstawy do odrzucenia wniosku jako spóźnionego.

Wydanie rozstrzygnięcia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy wniosek został złożony po upływie siedmiu dni liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia, nakazuje unormowanie zawarte w art. 88 p.p.s.a. Pomimo tego, Sąd pierwszej instancji jednakże rozpoznał wniosek rozpoznał wniosek merytorycznie i odmówił przywrócenia terminu.

Sąd podkreśla, że wskazane naruszenie przepisów postępowania nie mogło przesądzić o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Wskazane uchybienie nie wyczerpuje znamion naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2 p.p.sa. w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a.)

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 p.p.s.a.