Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. A. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2011 r. przesłano A. S. urzędowy formularz wniosku PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo dwukrotnego awizowania A. S. nie odebrał przesyłki zawierającej ww. formularz.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 248/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił wniosek A. S. bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wskazano, że urzędowy formularz wniosku PPF skutecznie (w trybie tzw. doręczenia zastępczego) doręczono wnioskodawcy w dniu 21 grudnia 2011 r. Termin do nadesłania wypełnionego formularza upływał zatem wnioskodawcy w dniu 28 grudnia 2011 r. Wnioskodawca nie złożył jednak w ww. terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Zażaleniem z dnia 30 stycznia 2012 r. A. S. zaskarżył powyższe zarządzenie. Do zażalenia załączono wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 13 lutego 2012 r., przyznał A. S. prawo pomocy poprzez zwolnienie go od wpisu od skargi kasacyjnej oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że A. S. został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo wezwania Sądu, skarżący nie wykonał zarządzenia w zakreślonym terminie.
Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a. Zasadnie zatem zaskarżonym zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2012 r. pozostawiono przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Podkreślenia wymaga także, że złożenie przez A. S., już po wydaniu zaskarżonego zarządzenia, w przepisanej formie wniosku o przyznanie prawa pomocy i w konsekwencji przyznanie mu prawa pomocy, nie ma wpływu na zgodność z prawem przedmiotowego zarządzenia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.