Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 409/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił Wspólnocie Mieszkaniowej [...] przy ul. [...],[...] i [...] w G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu WSA w Gdańsku wskazał, że realizacja spornej inwestycji na działce sąsiadującej z nieruchomością strony skarżącej, nie pozwala - sama w sobie, na przyjęcie, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania dla skarżącej trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że strona skarżąca oparła swój wniosek na twierdzeniach o szkodzie grożącej inwestorowi. Nie wskazywała zaś żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia szkody po stronie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej.
Sąd I instancji wskazał, że istotne znaczenia ma w związku z powyższym okoliczność, że skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą przede wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (por. postanowienia NSA z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 1202/07; z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 145/08). Wstrzymanie realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek strony skarżącej z uwagi na interes drugiej strony postępowania tj. inwestora nie znajduje uzasadnienia, bowiem kontynuacja prac budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się na ryzyko inwestora związane z ewentualnym nakazem rozbiórki oraz kosztami z tym związanymi (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 roku, sygn. akt II OZ 588/08).
Wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym, i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako niedający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Nie można zatem przyjąć, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do skutków trudnych lub niemożliwych do odwrócenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. [...],[...] i [...] w G. podała, że inwestycja w przedmiotowej sprawie jest zarówno niekorzystna dla inwestora, jak i dla Wspólnoty – biorąc pod uwagę aspekt bezpieczeństwa i wartości mieszkań Wspólnoty, na co wskazują opinia mgr inż. arch. S. C. oraz opinia inż. S. L. Skarżący wskazał na kwestie znajdującego się w gruncie drenażu i ryzyko destabilizacji gruntu w razie wzniesienia nowego budynku mieszkalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżąca Spółka nie wykazała, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.
Wymaga przy tym podkreślenia, o czym wydaje się zapomina autor zażalenia, iż wstrzymanie wykonania decyzji nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. Dlatego też podnoszone w zażaleniu okoliczności związane z opiniami technicznymi (jedna została załączona do zażalenia) oraz kwestia znajdującego się w gruncie drenażu, czy wskazywanego braku w postępowaniu sądowym opinii biegłego specjalisty nie mogły być w ogóle przedmiotem analizy Sądu pierwszej instancji, rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W tym też zakresie nie można było wymagać od Sądu by dokonał on analizy akt postępowania, stwierdzając, iż w powiązaniu z argumentacją skargi oraz zawartej w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania, zachodzi podstawa stanowiąca o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Takie założenie strony skarżącej nie uwzględnia podstawowej kwestii, a mianowicie tego, iż to na niej ciąży obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może nieść dla strony wnioskującej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdyby decyzja ta została następnie uchylona w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ocena taka, co oczywiste, musi być osadzona w realiach danej sprawy, a analiza konieczności udzielenia ochrony tymczasowej przed skutkami wykonania skarżącego aktu musi nastąpić przede wszystkim poprzez ocenę indywidualnej, konkretnej sytuacji strony skarżącej. Dlatego też tak istotnym pozostaje konieczność przytoczenia we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odpowiedniej w tym zakresie argumentacji.
Zauważyć należy, iż działająca przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca oparła swój wniosek na twierdzeniach o szkodzie grożącej inwestorowi, a przez to zasadnie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił go z przyczyn wyczerpująco wykazanych w uzasadnieniu. Wskazać należy, iż inwestor realizując skarżoną decyzję czyni to na własny koszt przy uwzględnieniu konsekwencji ewentualnego uchylenia takiej decyzji.
Wskazać też trzeba, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia - w przypadku spełnienia tych przesłanek - jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Jednakże oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu, przy czym Sąd może uzależnić jego uwzględnienie od złożenia przez skarżącą kaucji wynikającej z art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.
- - ---------------------- 4