Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2012 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał J. W. do usunięcia braków formalnych jego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie urzędowego formularza wniosku w przedmiocie prawa pomocy i jego zwrot do Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano wnioskodawcy taki formularz.
W związku z faktem niezłożenia przez wnioskodawcę w zakreślonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej formie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zarządzeniem z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 136/12, pozostawił wniosek J.W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Zażaleniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. J. W. zaskarżył powyższe zarządzenie o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że J. W. został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo wezwania Sądu, skarżący nie wykonał zarządzenia w zakreślonym terminie.
Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a. Zasadnie zatem zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 marca 2012 r. pozostawiono przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.