Postanowienie NSA z 30 stycznia 2008 r., II OZ 36/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 94/07 oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], zn. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie dotyczące legalności robót budowlanych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując w uzasadnieniu, że niedopełnienie wymogu jednoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie (zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uniemożliwia Sądowi merytoryczne rozpatrzenie wniosku.

W zażaleniu wniesionym w imieniu skarżącej przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika podniesiono, że niedołączenie do wniosku o przywrócenie terminu skargi kasacyjnej należy traktować jako brak formalny podlegający uzupełnieniu w postępowaniu naprawczym (art. 49 p.p.s.a.), w związku z czym brak wezwania do uzupełnienia wniosku jest uchybieniem uniemożliwiającym podjęcie przez Sąd takiego postanowienia. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, że pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2007 r. nie może być pismem wzywającym do usunięcia braku formalnego w rozumieniu przepisu art. 49 p.p.s.a., a ponadto "oddalenie wniosku" jest błędne i nie odpowiada dyspozycji art. 86 § 3 i art. 88 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r. (a nie jak wynikałoby z akt sprawy – z dnia 12 kwietnia 2007 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika doręczono skarżącej w dniu 14 czerwca 2007 r. Z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu skarżąca wystąpiła pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2007 r. ustanowiono skarżącej pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 25 lipca 2007 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując jednocześnie, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.

Pismem z dnia 24 lipca 2007 r. poinformowano Okręgową Radę Adwokacką o ustanowieniu pełnomocnika i zwrócono się z prośbą o wyznaczenie adwokata, a następnie zarządzeniem Sędziego z dnia 4 sierpnia 2007 r. wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (sporządzony osobiście przez skarżącą) skierowano na posiedzenie niejawne w dniu 4 września 2007 r. Zgodnie z zarządzeniem Sędziego z dnia 4 września 2007 r. zwrócono się do adwokata z zapytaniem, czy podtrzymuje wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 18 września 2007 r. oświadczył, że podtrzymuje wniosek skarżącej. M. W. w dniu 25 września 2007 r. (data stempla pocztowego) przesłała do Sądu kopię kierowanego do niej pisma z dnia 18 września 2007 r., w którym pełnomocnik poinformował ją ponownie o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wniesione zażalenie oparte jest na usprawiedliwionych podstawach.

Chociaż równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca powinna była złożyć środek odwoławczy, którego wniosek dotyczy (art. 87 § 4 p.p.s.a.), jednak skoro skarżąca tego nie uczyniła, to obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było wezwanie do usunięcia zaistniałego braku formalnego. Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest bowiem pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., i niedopełnienie obowiązku - w tym przypadku dołączenia do niego skargi kasacyjnej, podlegało uzupełnieniu w ramach tzw. postępowania naprawczego. Zgodnie z art. 49 p.p.s.a. skarżąca powinna zostać zatem wezwana do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu przez złożenie skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponieważ jednak wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony po przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a ustanowiony w sprawie pełnomocnik poparł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, Sąd powinien wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wprawdzie z pisma skarżącej z dnia 13 września 2007 r. i załączonego do niego pisma pełnomocnika z dnia 26 sierpnia 2007 r. wynika, że adwokat nie podjął się sporządzenia skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie wyroku, niemniej jednak z kolejnego pisma adwokata z dnia 18 września 2007 r. stanowiącego odpowiedź pełnomocnika skarżącej na pismo Sądu z dnia 6 września 2007 r. wynika, że popiera on wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie pismem z tej samej daty (18 września 2007 r.) pełnomocnik poinformował skarżącą, że nie widzi podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie.

W takiej sytuacji, gdy zachodzą wątpliwości, co do rzeczywistego aktualnego stanowiska pełnomocnika w sprawie, a strony nie wezwano do uzupełnienia wniosku, Sąd nie mógł odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Niewłaściwe sformułowanie sentencji w tym przypadku ma natomiast znaczenie drugorzędne, skoro w istocie prawidłowe sformułowanie także nie spełniałoby żądania strony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.