Postanowienie NSA z 16 maja 2005 r., II OZ 360/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. H. i W. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Ka 2542/03 o odrzuceniu skargi kasacyjnej A. H. i W. H.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2542/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA E. Mzyk (spr.), Sędziowie NSA
Protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi A. H. i W. H. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 czerwca 2001r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektów budowlanych postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2005r. sygn. akt II SA/Ka 2542/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną A. H. i W. H. złożoną w ich imieniu przez radcę prawnego A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2542/03 oddalającego skargę A. H. i W. H. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 czerwca 2001r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektów budowlanych.

W uzasadnieniu w/w postanowienia z dnia 21 lutego 2005r Sąd przytoczył, że zgodnie z art. 221 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skarga kasacyjna wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego, podlega odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skoro wpis od skargi ma charakter wpisu stałego oznacza to, iż do wpisu od skargi kasacyjnej mają zastosowanie reguły dotyczące trybu wnoszenia wpisu stałego przez adwokata lub radcę prawnego. W warunkach niniejszej sprawy skarga kasacyjna, wniesiona przez radcę prawnego, nie została należycie opłacona, wobec czego podlega ona odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A. i W. H.. Wnoszący zażalenie podnieśli, że przepisy proceduralne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują wnoszenia opłat za pomocą znaków opłaty sądowej, a jedynie poprzez ich uiszczenie w kasie właściwego sądu lub bezpośrednio na konto sądu właściwego do wniesienia skargi kasacyjnej. W przepisach brak jest definicji pojęcia "sąd właściwy", co może budzić wątpliwości do jakiego sądu administracyjnego - Wojewódzkiego czy Naczelnego - należy wnieść przedmiotową opłatę. Skargę kasacyjną kieruje się bowiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast zgodnie z treścią art. 177 § 1 powoływanej wyżej ustawy skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie zaś z mocy art. 219 § 1 powoływanej ustawy jednocześnie z wniesieniem przedmiotowego pisma uiścić należy wspomnianą wyżej opłatę. Skarżący zarzucił, że art. 219 § 2 w związku z art. 221 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w części w jakiej uniemożliwiają dokonanie opłaty sądowej znakami opłaty sądowej, są sprzeczne z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP bowiem ograniczają prawo strony do sądu. Jeżeli zatem sąd znajduje się w innej miejscowości niż ta, w której ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę skarżący, to okoliczność ta stanowi istotne utrudnienie w realizacji obowiązku uiszczenia opłaty. Stronie nie jest bowiem znany numer konta właściwego sądu, nie zawsze też istnieje możliwość przybycia do sądu celem dokonania wpłaty w jego kasie, zwłaszcza, gdy sąd znajduje się w znacznej odległości od miejsca zamieszkania lub siedziby strony. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Natomiast wpis w sprawach budowlanych od skargi w zakresie budownictwa jest stały i wynosi 500 zł. (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 221, poz. 2193/). Stosownie do § 3 tego rozporządzenia wpis stały od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi tj. 250 zł. W niniejszej sprawie, co jest bezsporne, skarga kasacyjna nie została opłacona. Przepis art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż opłatę sadową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu lub na rachunek właściwego sądu."Celem uiszczania opłat sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest uzyskanie dochodu przez budżet państwa w jego części będącej w dyspozycji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego- nie ma więc z tego punku widzenia znaczenia czy opłata została uiszczona na rachunek Sądu Wojewódzkiego czy Naczelnego Sądu Administracyjnego" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004r. sygn. akt OZ 529/04, nie publ.). Natomiast niewątpliwie ma znaczenie czy wymagana opłata została w ogóle uiszczona.

Odnośnie przewidzianych sposobów uiszczania opłat sądowych należy wskazać, że skoro w art. 219 § 2 powoływanej powyżej ustawy określono w jaki sposób powinny być uiszczane opłaty sądowe, to jest oczywiste, że nie może nastąpić to w innej, nieprzewidzianej w tym przepisie formie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2004r. sygn. akt FZ 28/04, publ.: ONSA i WSA 2004/1/4).

Jednocześnie w dobie rozwoju różnych form komunikacji i przekazywania informacji, trudno zgodzić się z zarzutem, że uzyskanie przez stronę informacji na temat numeru konta sądu jest trudniejsze niż zdobycie znaków opłaty sądowej i może mieć wpływ na ograniczenie strony do realizacji jej konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu.

Z powyższych względów, skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.