Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 629/12, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek K. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r., nr GIWpr 025-31c/11 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że skarżący w skardze na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który nie został złożony na urzędowym formularzu.
Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku wniosku przez złożenie go na urzędowym formularzu "PPF" w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 maja 2012 r.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 9 lipca 2012 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w związku z nienadesłaniem w terminie wypełnionego formularza wniosku.
Na zarządzenie referendarza skarżący wniósł sprzeciw.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 sierpnia 2012 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesłał ponownie skarżącemu urzędowy formularz "PPF" celem wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pomimo prawidłowego wezwania skarżący nie przedstawił w wyznaczonym terminie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin ten upłynął z dniem 14 września 2012 r., natomiast skarżący złożył wypełniony formularz PPF w dniu 21 września 2012 r. Sąd Wojewódzki wskazał, że złożenie przez skarżącego w dniu 21 września 2012 r. wniosku na urzędowym formularzu z uwagi to, że nastąpiło po upływie terminu, nie stanowi skutecznego wykonania wezwania Sądu z dnia 20 sierpnia 2012 r. a tym samym pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w skardze.
Na marginesie Sąd Wojewódzki zaznaczył, że wniosek o prawo pomocy złożony w dniu 21 września 2012 r. wszczął niezależne postępowanie incydentalne w sprawie przyznania prawa pomocy i podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli K. C. i M. C. wnosząc o jego uchylenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie K. C. nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że pismami z dnia 19 kwietnia 2012 r. i z dnia 17 sierpnia 2012 r. wnioskodawca został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżący nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy według wymogów ustawy w zakreślonym terminie. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r. pozostawił wniosek K. C. bez rozpoznania.
Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie K. C..
W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, gdyż jest to jedna z przesłanek dopuszczalności tego zażalenia. W przedmiotowej sprawie skargę na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r. wniósł K. C.. Natomiast zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 29 listopada 2012 r. poza K. C., podpisała również M. C.. Zgodnie zaś z przyjętą praktyką orzeczniczą, uprawnienie do wniesienia zażalenia przysługuje stronie (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 428).
Z tych względów M. C. nie służy prawo zaskarżenia powyższego postanowienia, bowiem nie przysługuje jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Zatem zażalenie wniesione przez M. C., na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.