Postanowienie NSA z 18 kwietnia 2018 r., II OZ 366/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2729/17 w zakresie odrzucenia zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Wojciech Mazur przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2729/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. skarżący, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 grudnia 2017 r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 stycznia 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 30 stycznia 2018 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 6 lutego 2018 r.

Z informacji zawartej w notatce urzędowej z dnia 14 lutego 2018 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) – dalej p.p.s.a. odrzucił zażalenie, wskazując, że skarżący obowiązany był uiścić należny wpis od zażalenia w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, czego nie uczynił.

Pismem z dnia 5 marca 2018 r. J. P. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., podnosząc, że ww. postanowienie Sądu jest pozbawione podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona wnosząc środek zaskarżenia, np. zażalenie od orzeczenia sądu zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. powinna uiścić stosowny wpis, bowiem swoim pismem inicjuje określone przepisami postępowanie. Brak opłaty od zażalenia jest brakiem fiskalnym pisma i jako taki stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego. Jednocześnie przewodniczący określa termin na jego uzupełnienie i rygor, który tej czynności towarzyszy w razie jej zaniechania.

Jak wynika z akt sprawy zażalenie na postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. nie zostało opłacone. Skierowane do wnoszącego zażalenie wezwanie przewodniczącego do uiszczenia brakującego wpisu zostało odebrane w dniu 30 stycznia 2018 r. Termin 7-dniowy upłynął bezskutecznie, a zażalenie nie zostało opłacone. Wobec powyższego stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. wniesione zażalenie należało odrzucić, co Sąd I instancji uczynił zaskarżonym postanowieniem.

Odnosząc się do argumentacji zażalenia, należy wskazać, że Sąd I instancji nie miał podstaw, by środki wynikające z uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego od skargi mogły zostać potraktowane jako należny wpis od złożonego zażalenia. Poddania opłaty sądowej uiszczonej przez stronę postępowania tego rodzaju przekształceniu w zakresie odnoszącym się do tytułu, w oparciu o który zostają zaksięgowane, przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują. Ponadto uwzględnić należy, że skarżący, czego nie dostrzegł, zaskarżył w drodze zażalenia postanowienie Sądu I instancji z dnia 29 grudnia 2017 r. o odrzuceniu skargi, przez co orzeczenie zamieszczone w pkt. 2 dotyczące zwrotu kwoty 200 zł uiszczonego wpisu w dacie wezwania miało charakter nieprawomocny. Dokonane przez skarżącego w zażaleniu rozróżnienie oparte na środkach wpłaconych (Sądowi nienależnych z racji odrzucenia skargi) i niepozostawaniu "dłużnikiem" Sądu pozostawało w tych warunkach chybione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.