Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 25 stycznia 2005 r. przyznał skarżącym M. K. i Z. K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu w zakresie 50% jego wysokości.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych określono w przepisach art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ppsa, zgodnie z którymi przyznania zwolnienia od kosztów sądowych domagać się może ten, kto wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie kwestionariusza wniosku, złożonego sprzeciwu oraz przedłożonych dokumentów ustalono, że przy dochodach miesięcznych 3-osobowej rodziny, wynoszących 1.191 zł, oraz stałych wydatkach na świadczenia związane z utrzymaniem mieszkania i spłatą kredytu oraz wydatkach na leczenie córki – skarżący nie są w stanie ponieść kosztów całego wpisu od skargi.
Z tego powodu postanowiono na podstawie art. 243 § 1 i art. 245 § 4 ppsa o częściowym zwolnieniu skarżących od kosztów sądowych w sprawie.
Na powyższe postanowienie skarżący złożyli zażalenie podnosząc, iż z uwagi na ponoszenie kosztów utrzymania mieszkania i wydatków na leki oraz niskie dochody, nie są w stanie uiścić połowy wpisu w kwocie 250 zł.
Podali też, że spłacają kredyty zaciągnięte na budowę domu.
Wskazali ponadto na toczące się postępowanie karne, mające według skarżących związek z przedmiotową sprawą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 245 § 3 i 4 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), zwanej ppsa, Wojewódzki Sad Administracyjny słusznie przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki tylko do częściowego zwolnienia skarżących od kosztów sądowych.
Uwzględniając informacje i dokumenty przedstawione przez skarżących należało uznać, iż nie wykazali oni, aby nie byli w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, ponieść kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do kwoty 250 zł.
Podkreślić trzeba, że skarżący posiadają stałe źródło dochodów i są ponadto właścicielami mieszkania własnościowego oraz nieruchomości zabudowanej.
Wprawdzie uzyskiwane wynagrodzenie i renta nie są wysokie, to jednak ich wysokość pozwala na zaspokojenie potrzeb rodziny.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że skarżący mało rzetelnie przedstawili swoją sytuację majątkową.
Gdyby przyjąć, że dochody rodziny ograniczały się w ostatnim okresie tylko do wykazanych zarobków skarżącego (664 zł), to oznaczałoby, że nie posiadali żadnej zdolności kredytowej.
Tymczasem we wniosku i zażaleniu skarżący podali, aczkolwiek ogólnikowo, że mają obciążenia związane ze spłata kredytów budowlanych.
Nie bez znaczenia jest też fakt, że skarżący są właścicielami samochodu. Skoro go posiadają, to niewątpliwie w celu korzystania, co też łączy się z określonymi wydatkami.
Wbrew wezwaniu sądowemu skarżący nie przedstawili danych co do rachunku bankowego.
W konsekwencji Sąd nie dysponował pełnymi danymi co do rzeczywistej sytuacji materialnej skarżących.
Ponadto wskazać trzeba, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca częściową rozbiórkę budynku mieszkalnego wydana została w lipcu 2004 r. Od tego czasu skarżący mogli zgromadzić środki pieniężne niezbędne na pokrycie kosztów sądowych w takim zakresie, jak to określił Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu.
Należy zwrócić uwagę, że przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady samodzielnego ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie (art. 199 w zw. z art. 205 § 1 ppsa).
Z tych względów zażalenie, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa w zw. z art. 197 § 2 ppsa.