Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu Prezydentowi Miasta [...] wstrzymania wykonania postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...] w terminie do 31 grudnia 2016 r.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zdaniem strony skarżącej, wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje poniesienie kosztów wykonania oceny technicznej i będzie prowadziło do unicestwienia kontroli skargowej. Strona skarżąca podała też, iż postanowienia obu instancji zostały doręczone innemu podmiotowi – Gminie [...], a w sprawie została już przedłożona ocena techniczna.
Odmawiając wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej. Przede wszystkim strona nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wskazała wysokości kosztów związanych z ewentualnym wykonaniem obowiązków i nie podała, jakie przełożenie miałyby te koszty na sytuację finansową skarżącej. Koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a skarżąca nie przedstawiła nawet w przybliżeniu danych w tym względzie.
Przesłanek wstrzymania wykonania nie można natomiast utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji/postanowienia, gdyż na tym etapie Sąd bada wyłącznie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak zauważył również Sąd nie bez znaczenia pozostaje kwestia wyważenia interesu strony skarżącej i celu wydania zaskarżonego postanowienia, tj. należyty stan techniczny przedmiotowej kładki w konsekwencji służy zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Tym samym nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Prezydent Miasta [...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a to art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zachodzi w niniejszej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, jak i narażenia skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody. Wskazując na powyższe skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r.
Zdaniem strony skarżącej Sąd pierwszej instancji winien był wziąć przede wszystkim pod uwagę sam fakt kwestionowania przez skarżącego oznaczenia podmiotu zobowiązanego do wykonania oceny technicznej oraz to, że w sprawie przedłożono już ekspertyzę, co czyni zbędnym sporządzenie kolejnej ekspertyzy. Brak wstrzymania prowadzi do unicestwienia kontroli sądowoadministracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż strona skarżąca nie wskazała na żadne takie okoliczności, które uzasadniałyby możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również okoliczności wskazane w zażaleniu, które dotyczą zasadniczo prawidłowości samego postanowienia – w zakresie jego doręczenia i celowości jego realizacji przez skarżącego na tym etapie postępowania nie są oceniana. Również fakt kwestionowania nałożonego na stronę skarżącą obowiązku nie stanowi o uprawdopodobnieniu którejkolwiek z przesłanek z 61 § 3 P.p.s.a.
Odnotować również trzeba, że sformułowanie przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia jako odmowy wstrzymania wykonania "zaskarżonej decyzji", o ile wadliwie wymieniało "decyzję" zamiast "postanowienia", o tyle nie stanowiło o jego wadliwości w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że ocenie pod względem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. podlegało postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.