Postanowienie NSA z 29 kwietnia 2005 r., II OZ 372/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2005 r. Sygn. akt II SA/Kd 2600/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Skład

Sędzia WSA del. do NSA Marzenna Linska – Wawrzon

Sprawa

w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 28 września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 marca 2005 r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez uczestnika M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2004 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 27 stycznia 2005 r. wpłynęła do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga kasacyjna wniesiona przez uczestnika postępowania M. K., reprezentowanego przez radcę prawnego S. K., od wyroku tego Sądu z dnia 26 listopada 2004 r. Na oryginale skargi zostały naklejone znaki opłaty sądowej w kwocie 100 zł. Odpis wyroku z uzasadnieniem wraz z pouczeniem o terminie, sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono uczestnikowi postępowania w dniu 30 grudnia 2004 r.

Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej ppsa – od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 tego art. pismami o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Art. 231 ppsa stanowi, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Opłatę sądową wedle art. 219 § 2 uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis ten nie przewiduje więc uiszczenie opłaty sądowej jaką jest m. in. wpis od skargi kasacyjnej w znakach opłaty sądowej. Ponadto Sąd podniósł, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł, zaś § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, a więc 250 zł.

Art. 221 stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Dodać należy, że wobec kategorycznego rozstrzygnięcia zawartego w art. 221 ppsa w niniejszej sprawie nie stosuje się przepisów art. 220 § 1 i 3 wymienionej ustawy oraz § 5 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia.

Skoro więc w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej nie wpłynął do kasy, ani na rachunek Sądu wpis od skargi kasacyjnej, to na mocy art. 221 w zw. z art. 178 Ppsa przedmiotowa skarga, jako nienależycie opłacona podlegała odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł M. K., wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej. Uczestnik zarzucił, że Sąd I instancji nie uznał właściwej wykładni przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16.12.2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który jednoznaczni określa, że radca prawny uiszcza na wezwanie sądu, w sposób określony w ust. 1 wpis stały od skargi, po przekazaniu skargi sądowi. W konkretnym więc przypadku opłata została dokonana przedwcześnie, dlatego popełniono błąd formalny i merytoryczny.

W sytuacji przedwczesnej wpłaty – na skutek nie zastosowania procedury ustalania przez sąd wysokości opłaty – sąd odrzucił skargę, w związku z czym zażalenie było konieczne.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny miał podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej. W świetle regulacji zawartej w § 2 ust. 3 pkt 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd I instancji prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanej sprawie wpis od skargi kasacyjnej wynosi 250 zł.

Niewątpliwie wpis ten jest opłatą stałą w rozumieniu art. 221 ppsa, który stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania, albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zaznaczyć trzeba, że opłatą w wysokości stałej jest także wpis od skargi kasacyjnej w tych sprawach, w których wpis od skargi został określony w wysokości stałej. Taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji zastosowanie znajduje przepis art. 221 ppsa. Nie ma bowiem racji autor zażalenia, że przepis ustępu 2 § 5 cyt. wyżej rozporządzenia ma zastosowanie do skargi kasacyjnej. Zwrócić trzeba przede wszystkim uwagę, że przepis ten mówi o "skardze", a nie o skardze kasacyjnej.

W tym miejscu należy przywołać stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 07.10.2004r. GZ33/04 publ. ONSA i WSA 2005 nr 1 poz. 7, który stwierdził, że przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia dotyczy wyłącznie skargi wnoszonej do sądu administracyjnego pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 221 ppsa, a przyjęte rozwiązanie uzasadnione jest trybem wnoszenia skargi za pośrednictwem organów administracji publicznej.

Wobec powyższego słusznie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w niniejszej sprawie na mocy art. 221 ppsa przewodniczący był zwolniony od obowiązku wzywania pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.

W konsekwencji nieuiszczenie wpisu w wymaganej wysokości i formie skutkować musiało odrzuceniem skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 221 ppsa.

Z tych wszystkich względów zażalenie podlegało oddaleniu jako niezasadne, o czym orzeczono na podstawie art. 184 ppsa, w zw. z art. 197 § 2 ppsa.