Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1621/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek Towarzystwa na Rzecz Ziemi w Oświęcimiu o zwolnienie od kosztów sadowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w Krakowie z dnia 6 maja 2011 r., nr SKO.OŚ/4170/86/2011 w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oraz ustalenia opłaty.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie mimo wezwania Sądu nie został złożony na urzędowym formularzu, co uzasadniało pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Towarzystwo na Rzecz Ziemi w Oświęcimiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz 270 zwanej dalej - p.p.s.a.) stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Towarzystwo na Rzecz Ziemi w Oświęcimiu zostało wezwane do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (dowod k. 25 i 28 akt). Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżące Towarzystwo nie wykonało zarządzenia.
Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że strona może wnieść o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, w tym także złożyć kolejny wniosek w tym przedmiocie, co wynika z treści art. 243 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.