Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił A.J. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] sierpnia 2010 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy Przemęt z dnia [...] listopada 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji wskazał, że niezbędnym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazał w jaki sposób jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto Sąd I instancji pokreślił, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Skoro zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie uchyliło decyzję organu I instancji to nie można mówić o jej wykonalności. Skutkiem tej decyzji będzie ponowne rozpatrzenie przez Wójta Gminy Przemęt wniosku inwestora z uwzględnieniem wskazówek zawartych w decyzji organu odwoławczego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Skarżący wskazał, że z przepisów cytowanej ustawy nie wynika by dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne było jego uzasadnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Nie nadkłada on jednocześnie obowiązku ich udowodnienia.
W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.).
Natomiast skarżący nie wskazał żadnego uzasadnienia swojego wniosku, pomimo, że od podania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uzależnione jest pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Twierdzenie strony, że Sąd powinien doszukiwać się przesłanek wstrzymania wykonania w aktach sprawy i jej okolicznościach może w pewnych przypadkach znaleźć zastosowanie. Przykładem takich sytuacji są decyzje rozbiórkowe, które w większości przypadków i co do zasady, z samej swojej istoty wywołują trudne do odwrócenia skutki. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku sama analiza zaskarżonej decyzji wystarczy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. W większości bowiem przypadków Sąd nie jest władny ustalić jakiego rodzaju niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków może wywołać wykonanie decyzji. Stąd też obowiązek wykazania przesłanek z cytowanego art. 61 § 3 p.p.s.a spoczywa na stronie, szczególnie, że w takiej sytuacji to strona z określonych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.
W treści zażalenia skarżący wskazał ponadto, że w przypadku skargi nie jest konieczne dokładne jej uzasadnienie, a sąd dokonuje oceny całokształtu sprawy nie będąc związany granicami skargi. Dlatego też, w ocenie skarżącego, trudno przyjąć, że w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania, ustawodawca nałożył na stronę rygorystyczny obowiązek uzasadnienia wniosku. Twierdzenie to jest błędne. Prawdą jest, że sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego do niego aktu czy też czynności, nie jest związany granicami skargi i co do zasady skarga nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Jednakże dokonując takiej kontroli sąd administracyjny dokonuje oceny legalności zaskarżonego aktu bądź czynności, a więc kontroluje postępowanie przed organem administracji publicznej oraz jego wynik z punktu widzenia prawidłowości zastosowania określonych przepisów prawa, zarówno procesowego jak i materialnego.
Jest to więc ocena zobiektywizowana, niezależna od sytuacji konkretnej strony postępowania, lecz od stanu faktycznego i prawnego sprawy. Tymczasem ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest oceną subiektywną, bowiem opiera się na pojęciach "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków", które w każdym przypadku wymagają dookreślenia w kontekście danej sprawy. Tym samym nie zawsze jest możliwe (a w większości przypadków nie jest możliwe) ustalenie zaistnienia tych przesłanek bez uprawdopodobnienia ich przez stronę. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Zasadnie Sąd I instancji wskazał ponadto, że zaskarżone rozstrzygnięcie, którym Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, nie jest rozstrzygnięciem, które nadaje się do wykonania. W szczególności nie sposób doprowadzić do wykonania tego rozstrzygnięcia w drodze egzekucji administracyjnej, bowiem nie nakłada ono na strony żadnych praw ani obowiązków, pozostając jedynie rozstrzygnięciem procesowym, na podstawie którego określone obowiązki nałożone zostają na organ I instancji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.