Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. P. K. działający w imieniu małoletniej J. K. jako jej przedstawiciel ustawowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Kamili Piecuch pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w B. na terenie działek nr [...] i [...]. W skardze został zawarty wniosek o zwolnienie J. K. od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału II z uwagi na ilość uczestników tego postępowania (dwóch) wezwał skarżącą reprezentowaną przez przedstawiciela ustawowego P. K. do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie do akt sprawy brakującego odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi tego postępowania. Wezwanie zostało doręczone P. K. w dniu 12 lutego 2014 r. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu przedstawiciel skarżącej nadesłał do akt odpis odwołania od decyzji organu I instancji w sprawie o udzielenie ww. pozwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r., na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zwana dalej p.p.s.a.) orzekł o odmowie przyznania skarżącej praw pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd powołał również uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie składu 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 podjętą w temacie skutków procesowych niezałączenia odpisów skargi dla strony przeciwnej, w której Sąd przyjął, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżąca J. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego P. K. w dniu 12 lutego 2014 r. (data doręczenia wezwania P. K.) została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania sądowego – w terminie 7 dni, od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W tym terminie skarżąca złożyła do akt odpis odwołania z dnia 20 października 2013 r. od decyzji Starosty Białogardzkiego z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Brakujący odpis skargi nie został nadesłany do akt.
Dlatego też skarga J. K. nie może zostać uwzględniona, albowiem skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie może zostać uwzględniona, należało stwierdzić, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.
J. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego P. K., pismem z dnia 13 marca 2014 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 28 lutego 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
W przedmiotowej sprawie podstawą odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych była zdaniem Sądu I instancji oczywista bezzasadność skargi określona w art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodzić przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz). Podzielając ten pogląd stwierdzić trzeba, że słusznie Sąd I instancji przyjął dopuszczalność zastosowania w sprawie art. 247 p.p.s.a. Skoro skarżąca nie uzupełniła w sposób prawidłowy, w wyznaczonym terminie istotnych braków formalnych skargi, co kwalifikuje tę skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to zaistniały przesłanki by uznać, że zachodzi oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.